advent calendar από την Ναταλία

Μια πολύ ωραία,  βροχερή,  αλλά με χριστουγεννιάτικη διάθεση εβδομάδα ξεκινάει.  Η Ναταλία μας προτείνει ένα χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο με πολύ μαγεία!!!

του Νοέμβρη

Ετοιμάζω ένα φλυτζάνι τσάι με βότανα.  Η φωνή μου ελαφρώς κουρασμένη από τα τηλεφωνήματα της γιορτής.  Πόση αξία έχουν αυτές οι μέρες!  Μία,  συνήθως δύο,  όνομα και γενέθλια,  μοναδικές για τον καθένα.  Και οι άνθρωποι που σε θυμούνται,  πολλές φορές θαρρείς ξεθαμμένοι από τα παλιά.  Εκπλήξεις,  θύμησες και νοσταλγία.  ''Πόσο θέλω να σε δω,  κι ας μην έχουμε να πούμε τί αν τυχόν και καθήσουμε στο ίδιο το τραπέζι.''
Το να προσδίδουμε ευρύτερη προσωπικότητα από αυτή που διαθέτουν, στους φίλους μας,  μας τονώνει βέβαια τον εγωισμό και την αυτοεκτίμηση αλλά δεν βοηθάει την δική τους.
Το μαύρο και το άσπρο εμπεριέχεται σε έναν χαρακτήρα μαζί με όλα τα γκρι (χωρίς να είναι απαραίτητα),  όμως ένας χαρακτήρας λίγο δύσκολο να περιέχει πολλαπλές προσωπικότητες της ίδιας δύναμης. 
Με λίγα λόγια,  οι άνθρωποι είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.  Οι βαθύτερες σκέψεις επάνω στο θέμα αποδεικνύονται άστοχες!

*στη φωτογραφία,  ένα πλατανόφυλλο μαζεμένο από το έδαφος,  σήμερα το απόγευμα και τοποθετημένο σε μια στήλη πέτρινη,  με φόντο τη θάλασσα.  Κάπως έτσι,  εκπνέει γλυκά γλυκά ο όμορφος μήνας Νοέμβρης.

κάποιος γιορτάζει

Τα τζάμια του δωματίου,  ήταν στρωμένα με πρωινή πάχνη.  Στο βάθος,  κάποια παράθυρα φωτισμένα από πολύ νωρίς.  Σε ένα από αυτά,  την βλέπω να ανοίγει τα παραθυρόφυλλα αγουροξυπνημένη.  Πίσω της ένα ζεστό κίτρινο φως.  Κάτι σιγοψυθιρίζει,  μάλλον ένα τραγούδι.  Ένας άντρας πίσω της έρχεται και την φιλάει.  Της δίνει κάτι,  αυτή το παίρνει,  το ανοίγει,  γελάει,  αγκαλιάζονται.  Ίσως να γιορτάζει σήμερα.  Μπορεί και κάποια επέτειος.
Είναι ακόμη Νοέμβριος,  ο καιρός καλός,  κι ο ήλιος γρήγορα ανεβαίνει ψηλά για να κρύψει την ψύχρα και την ομίχλη.  Μου αρέσουν οι άνθρωποι που ξυπνούν νωρίς το πρωί,  αλλά ότι κι αν κάνουν οι άλλοι,  είτε μας αρέσει είτε όχι,  ελάχιστα μας αφορά.  Ο καθένας μας έχει την προσωπική του ζωή,  με την οποία πορεύεται στην καθημερινότητα.  Συνήθως παίζουμε με όσα μας δίνονται,  προσπαθώντας να τα διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο.  Αν και σε κάθε μικρό ή μεγάλο απολογισμό,  πάντα θα έχουμε να δώσουμε ρέστα,  πάντα θα μετριόμαστε λίγοι μέσα στις τεράστιες υποχρεώσεις που δημιουργούμε απέναντι στον εαυτό μας κυρίως αλλά και στους ανθρώπους που αγαπάμε.
Σημασία έχει να πορευόμαστε μ' αυτό το τεράστιο χαμόγελο που μας διακρίνει,  να μην αφήνουμε τίποτα τιποτένιο να το χαλάσει,  να μην αλλάζουμε για κανέναν,  να είμαστε εμείς και ο εαυτός μας,  οι σκέψεις μας και ότι περιέχουν αυτές.
Είμαστε οι στιγμές μας,  τις οποίες εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε,  θέλει πολύ κόπο να το κάνουμε κτήμα μας αυτό,  αλλά αξίζει.
Κάπου στα τέλη του Νοέμβρη,  επίσης,  ειδικά μια μέρα σαν τη σημερινή,  ξέρουμε ότι περίπου σε ένα μήνα θα είναι χριστούγεννα.  Και ακόμη κι αν μας μελαγχολεί η γιορτή,  είναι αυτός ο μήνας που θα περιέχει κάποιες παραμυθένιες εικόνες αρκεί να είμαστε εκεί και να τις προσέξουμε.
Κι αν δεν υπάρχουν τα χρήματα για ακριβά στολίδια,  ας φτιάξουμε τα παραμύθια μας μόνοι μας,  ο καθένας όπως μπορεί και με ότι ικανότητες έχει.

*στη φωτογραφία,  δυο μικρά δωράκια που έστειλα σε ένα άγνωστο κορίτσι που ζει σε μια άγνωστη για μένα,  συνοικία της μεγάλης,  ωραίας Αθήνας.
**η απόδειξη που περίμενα (για εκείνη την παρανοική σκέψη που έκανα πριν λίγες μέρες),  δεν έχει έρθει ακόμη.  Περιμένω!


music

λεπτομέρειες

Αγαπώ τις λεπτομέρειες που μπορούν να δημιουργήσουν μια ωραία (εσωτερική) ατμόσφαιρα.  Μ' αρέσει να κάνω πράγματα που προεκτείνουν την ψυχή μου,  τις σκέψεις μου,  τα δάχτυλα μου.  Έχω πάντα 3-4 πρόχειρες λύσεις στη λίστα μου.  Τις χρησιμοποιώ και παίζω,  κάθε φορά με άλλο παιχνίδι κι άλλες φορές με όλα μαζί.  Πρόκειται για μια ιδιαίτερη απόλαυση που με βγάζει από την καθημερινότητα,  δεν παύει όμως να έχει κι αυτή τη δική της ρουτίνα.  Ίσως μάλιστα ακούσια,  να είναι αυτό το επιδιωκόμενο.

*Κι έπειτα,  στο timeline μου έρχονται εικόνες από τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης.  Και ο ορίζοντας χάνεται στην ομίχλη..

εκπλήξεις

''Δεν με εκπλήσσει πια τίποτα'',  λένε πολλοί άνθρωποι  ή ''σοβαρά,  δεν το περίμενες αυτό;''  Ή,  οι ηλίθιοι είναι αυτοί που εκπλήσσονται με τα πάντα''.

Εκπλήσσομαι!

Και μάλιστα,  πολλές φορές δημιουργώ εκ των έσωθεν την έκπληξη.  Τί νόημα θα είχε η ζωή χωρίς εκπλήξεις;  Ηθελημένα αφήνομαι συχνά,  στην αγκαλιά της αφέλειας.

Εγώ που δεν εκπλήσσομαι πια με τίποτα αλλά γοητεύομαι να με εκπλήσσουν τα πάντα.

υ.γ.  στη φωτογραφία,  δύο μολύβια που αγόρασα σήμερα,  ειδικά φτιαγμένα να μαρκάρουν ύφασμα

ο Στόουνερ

*Την κοίταζε πιά σχεδόν χωρίς τύψεις.  στο γλυκό φως του δειλινού το πρόσωπό της έδειχνε νεανικό και αρυτίδωτο.  Νά  'μουνα πιό δυνατός,  σκεφτόταν..  να είχα περισσότερη πείρα..  να την είχα καταλάβει.  Και τελικά η αμείλικτη σκέψη,  Να την είχα αγαπήσει περισσότερο.  Σαν να έπρεπε να καλύψει μεγάλη απόσταση,  το χέρι του κινήθηκε πάνω στο σεντόνι που τον σκέπαζε και άγγιξε το δικό της.  Η 'Ιντιθ δεν σάλεψε..  σε λίγο τον πήρε ο ύπνος*

Προσπαθούμε καθημερινά με όλες τις δυνάμεις για το καλύτερο,  ωστόσο ποτέ δεν είμαστε αρκετοί.  Το νιώθουμε κυρίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής μας,  όπου και γίνεται και ο εσωτερικός απολογσμός..

*Με απόλυτη λογική,  χωρίς ίχνος προκατάληψης,  συλλογίστηκε πως η ζωή του θα φαινόταν σκέτη αποτυχία.  Είχε θελήσει τη φιλία,  τη στενή φιλία,  που θα μπορούσε να τον στηρίξει στον αγώνα δρόμου ων ανθρώπων..  είχε αποκτήσει δύο φίλους,  ο ένας είχε βρει έναν θάνατο παράλογο πρωτού καν γνωριστούν,  ο άλλος είχε τώρα πια απομακρυνθεί όσο γινόταν στις γραμμές των ζωντανών,  ώστε..  Είχε θελήσει το πάθος που ενώνει δυό ανθρώπους με τα δεσμά του γάμου..  το απέκτησε και αυτό και δεν ήξερε τι να το κάνει,  κι αυτό έσβησε.  Είχε θελήσει τον έρωτα..  και τον απέκτησε και τον εγκατέλειψε,  τον άφησε να χαθεί στο χάος των δυνατοτήτων.  'Κάθριν'',  σκέφτηκε.  ''Κάθριν''.*

Είναι εύκολο να κατακτήσουμε ένα πάθος,  ωστόσο υπάρχει μια μικρή δυσκολία στο να το διατηρήσουμε και να το διαχειριστούμε έτσι ώστε να παραμείνει ενεργό.  Να μην στραφεί εναντίον μας.  Ίσως και αυτή να είναι η φυσική ροή των πραγμάτων τελικά!

Μέσα στους αστερίσκους αποσπάσματα από το βιβλίο
ο Στόουνερ
του John Williams
εκδόσεις Gutenberg

*Μια ηλιόλουστη Τρίτη του Νοέμβρη.

Μέσα στα όμορφα της διαδικτυακής ζωής είναι και οι διάφορες ανταλλαγές που γίνονται,  το χρονικό διάστημα κοντά στα Χριστούγεννα,  και όχι μόνο. 
Αντιλαμβανόμαστε πολλά πράγματα για το χαρακτήρα του άλλου,  κυρίως κατά πόσο θέλει να μεταφέρει τη χαρά του στο ταίρι του.
Η δοτικότητα είναι σπάνιο φαινόμενο στο είδος των ανθρώπων,  όμως υπάρχει,  και όταν την βρεις νιώθεις την συγκίνηση του δούναι και λαβείν.  Επίσης,  οι καλοί τρόποι επιβάλλουν να ανταποδώσεις,  το πώς πρέπει να το βρεις εσύ.

υ.γ.  μη έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στα κουμπάκια η συλλογή μου είναι φρέσκια και πολύ μικρή.  Είναι ακριβώς αυτή της φωτογραφίας.