γειτονιές

Βρέχει κι ο ουρανός είναι συννεφιασμένος.
Μέσα στη σκοτεινιασμένη ατμόσφαιρα,  χαζεύω τα φωτεινά παράθυρα.
Ίσως είσαι κάπου εκεί,  πίσω από τις κλειστές κουρτίνες,  ακούς κάτι στο ραδιόφωνο ή βλέπεις τηλεόραση,  συνήθως κάνοντας συγχρόνως διάφορα πράγματα.
Κυρίως όμως σε φαντάζομαι στον υπολογιστή.
Ένα μικρό laptop επάνω στο κεντρικό τραπέζι,  ένα λευκό φως πηγάζει από την οθόνη.
Το νερό της βροχής,  ποτίζει απαλά τους πανσέδες που φύτεψες εχθές.
Μια ελαφριά ψύχρα σε υποχρεώνει να φοράς κάτι περισσότερο από ένα μπλουζάκι.
Τα λαχανικά που ψώνισες από νωρίς ξεκουράζονται στο ψυγείο,  και στο ηλεκτρικό μάτι της κουζίνας σιγοβράζει φαγάκι.
Η γάτα γουργουρίζει στο μαξιλάρι της.

Η βροχή δυναμώνει.
Κλείνω και τα δικά μου παράθυρα.
Κάθομαι στον υπολογιστή μου και ανοίγω μία μία τις ηλεκτρονικές σελίδες με την ελπίδα να βρώ κάποια σου ανάρτηση.  Συχνά,  νιώθω να σε γνωρίζω.  Αν και πιό σωστά νιώθω σαν να σε αγγίζω.  Σαν να καθόμαστε μαζί στο ίδιο δωμάτιο,  σαν να ακούμε και να βλέπουμε τα ίδια πράγματα,  σαν να τρώμε από το ίδιο πιάτο.  Σα να ξυπνάμε μαζί νωρίς το πρωί και σαν να θαυμάζουμε μαζί τα κίτρινα πέταλα από τους πανσέδες.

Νιώθω σαν να σε γνωρίζω πολύ καλύτερα από ότι εσύ τον εαυτό σου,  καθώς αξιολογώ τα όρια σου και υποπτεύομαι μέχρι που μπορείς να φτάσεις.

καθημερινότητα

Είναι φορές που τα προβλήματα έρχονται και φουντώνουν,  κάνουν ένα δέντρο στο κεφάλι μου με μπόλικη φυλλωσιά,  όπου έρχονται και φωλιάζουν περιστέρια,  καρακάξες και σπουργίτια ένα σωρό!
Τότε που η καθημερινότητα ήταν δύσκολη,  δεν φανταζόμουν πως θα έρχονταν μέρες που θα γινόταν αξεπέραστη.
Δεν έχω άλλο παρά τούτο δω το ημερολόγιο να απλώνομαι δίχως κόστος!
Άλλωστε ό,τι χρωστούσα το ξεπλήρωσα και κανείς δεν μου έκανε έκπτωση μα ούτε του τη ζήτησα.
Δεν κατηγόρησα ποτέ κανέναν παρά μόνο τους ψεύτες,  αλλά κι αυτοί κάποιο λόγο προσωπικό θα είχαν να το κάνουν.
Είναι ανόητο να ρίχνεις σε κάποιον το φταίξιμο,  χωρίς να έχεις βρεθεί στη θέση του ποτέ.
Κι ας ξέρω πως κυρίως είναι ο φόβος που το παίζει αυτό το παιχνίδι.

σε δυό μήνες χριστούγεννα ρε..

απορία

Καθώς ξύπνησα ξημερώματα,  στις 4.55,  προσπαθώντας να παρηγορηθώ πως μόλις δυό μέρες πριν θα έδειχναν οι δείκτες του ρολογιού 5.55,  έτσι,  χωρίς ιδιαίτερη αιτία και λόγο,  χρειάζομαι ένα δεύτερο πολυυύ δυνατό καφεδάκι για να επαναφέρω την ισορροπία μου την πολυπόθητη,  τρέχω λοιπόν να το φτιάξω :-)
Σήμερα,  θέλω να στείλω χαιρετισμούς και καλημέρες σε όλους αυτούς  που επισκέπτονται το blog μου από Αμερική,  Ουκρανία,  Καναδά,  Ινδία,  Ινδονησία,  Γαλλία,  Ολλανδία,  Αργεντινή,  Μεξικό αλλά και Αραβικά Εμιράτα.  Και στους Unknown Region!
Σχεδόν κάθε μέρα!
Το πώς με βρίσκουν και το γιατί μπαίνουν απορίας άξιον.  Αλλά ok,  δεν ανησυχώ καθόλου,  όλοι οι καλοί χωράμε :-)))

Μέλισσες

  ..να μ'αγαπάς πως το 'θελα 









Να σε μισήσω ειναι αργά
αέρας με δροσολογά
με κυνηγούν οι μέλισσες
κι εσυ, που δεν με θέλησες
Τινάζω τον βασιλικό
να σταματήσω το κακό
Σε είχανε δέσει μάγισσες
μα πάλι εσυ με ράγισες
Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
Σε φεγγαράκι δύο μερώ
Κλειστά παραθυρόφυλλα
Να μ' αγαπάς πως το θελα
Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
Με τυραννούν οι ομορφιές
Οι ομορφιές οι φονισσες
Και εσυ που με λησμονήσες
Αν κλάψω μη με φοβηθείς
Την ένιωσα και πριν χαθείς
Μια πίκρα στο ροδόνερο
Γιατί μ αρνιόσουν το όνειρο
Θα ριχνω εκεί που περπατάς
Τον όρκο μας να τον πατας
Και ας με πονούν οι μέλισσες
Και εσύ που δεν με θέλησες

της γιορτής

Αυτές οι βουβές ευχές,  στο βάιμπερ ή στο inbox,  που δεν σου δίνουν την ευκαιρία αλληλεπίδρασης,  δεν μου αρέσουν καθόλου.
Προσωπικά,  τα χρησιμοποιώ με φίλους διαδικτυακούς που δεν γνωρίζω,  ή με ανθρώπους που δεν πολυσυμπαθώ.
Σαν ένα είδος εκδίκησης δλδ.
Κι έχουμε φτάσει να είναι τρόπος επικοινωνίας και να λέμε κι ευχαριστώ από πάνω και καλά που είναι κι αυτό!

Είπα φέτος πως οι φίλοι που θα τηλεφωνήσουν στην γιορτή μας θα έχουν κέρασμα,  για να δούμε :-)

φθινοπωρινό σκηνικό

Επειδή ό,τι και να πω θα είμαι μέσα στη μιζέρια και στη γκρίνια,  ας ξορκίσουμε το οτιδήποτε αρνητικό,  με μουσική.
Ένα χέρι βοήθειας παρακαλώ;
Εν τω μεταξύ ας ονειρευτούμε πως είμαστε δίπλα δίπλα με κάποιον που αγαπάμε πολύ,  κι ας κάνουμε μαζί του ένα νοερό ταξίδι με το αυτοκίνητο στο πιό φθινοπωρινό σκηνικό ever!
Υπομονή και θα περάσει κι αυτό το τριήμερο!

μία βόλτα

Είχε η θάλασσα ένα μπλε τόσο βαθύ και μαύρο!
Είχε και μια γυαλάδα εκείνο το μπλε μαύρο,  σαν ένα ζευγάρι καλογυαλισμένα παπούτσια λουστρινένια.
Και ήταν τα φώτα της πόλης τόσο λαμπερά,  σα μικρά διαμάντια,  ζαφείρια,  ρουμπίνια και τοπάζ που αντανακλούσαν στο σκουρόχρωμο υγρό.
Δεν χόρταινες να κοιτάς..