μαμά

Την συναντώ στην εξώπορτα ντυμένη κομπλέ.  Με το μαντώ της,  τον μαύρο γούνινο γιακά της,  την εντυπωσιακή τσάντα της.  Παπουτσάκι καλογυαλισμένο με ολίγον από τακουνάκι.
-Πού πας μάνα;
-Στην εκκλησία!
-Καλά έτσι θα πας στην εκκλησία;  χαμογελάω.
-Δλδ πώς;  έτσι να πάω;  και δείχνει εμένα (πώς μου φάνηκε απαξιωτικά),  που είμαι με τις πυτζάμες και την μάλλινη ζακέτα.  Που και να ντυθώ πάλι σα να φοράω τις πυτζάμες μου είμαι.  Που όσο κι αν το πάλεψα,  δεν με θέλει η υπερπαραγωγή.
-Έκλεισα εισιτήρια.
-Πού θα πας;
-Ε στην Αθήνα!  όχι τώρα,  μετά τις γιορτές (βλέπει την λύπη στο πρόσωπο μου).
Σιγά σιγά μου σκάει ολόκληρη την αλήθεια.
-Χριστούγεννα εδώ,  πρωτοχρονιά εκεί δεν είπαμε;
Είπαμε;  για να το λέει θα το είπαμε!

συνάντηση

Μόνο όταν ήρθα μετά από πολύ μεγάλο διάστημα,  και πάλι σε επαφή μαζί του,  κατάλαβα πόσο πραγματικά είχα αλλάξει.
Π.χ. στην ερώτηση του:
-  ζήλεψες;
-  δεν ζηλεύω, απάντησα.  Παλεύω με τόσα δικά μου που δεν έχω το περιθώριο να ζηλέψω τρίτους!

Ωστόσο  η συνάντηση,  ήταν για μένα ένας συγκινητικός χείμμαρος θετικών συναισθημάτων,  τα οποία εκδηλώθηκαν ορμητικά όλα μαζί.


*πρωινό Σαββάτου,  κι ενώ ο ήλιος μας έκανε νωρίς νωρίς την τιμή να μας χαμογελάσει,  χαιδεύοντας για λίγο τις επιφάνειες των τραπεζιών,  αφού έπαιξε για δευτερόλεπτα με τις χρυσές τρέσες των κεντημάτων κάνοντας τες υπέροχα να λάμπουν,  αυτή τη στιγμή νομίζω πως έδωσε τη θέση του στην πιο συννεφιασμένη,  στην πιο μουντή,  την πιο σκοτεινή μέρα του χρόνου.

Σημείωσε σε παρακαλώ πως με ταλαιπωρεί εδώ και 4 ολόκληρες μέρες ένα κρυολόγημα,  με καταρροή,  δακρυσμένα μάτια και βήχα και μια επίπονη ευαισθησία στη μέση για να μάθω να μην κάνω άσκοπες και άστοχες περίεργες κινήσεις.
Επίσης,  πριν 5 ολόκληρες μέρες ξεκίνησα ''διατροφή'' (?) μια που ομολογουμένως τα κιλά μου με έχουν κουράσει σωματικά και ψυχικά.
Που σημαίνει πως έχω κάθε δικαίωμα να έχω τις στραβές μου / :) / ωστόσο είμαι πάντα ένας άνθρωπος αισιόδοξος.

τηλέφωνα

Πριν πολλά χρόνια  χτύπησε το τηλέφωνο την ημέρα της γιορτής μου και ήταν ο Μ.  διαδικτυακός φίλος μέχρι σήμερα.
Αυτό που θυμάμαι ήταν πως είχε υπέροχη φωνή.
Εξαιρετική χροιά,  κρυστάλλινη,  τρυφερή.
Χαμηλή ένταση,  σωστή άρθρωση,  όσο πρέπει αργή.
Το ίδιο,  αν και ανάποδα συνέβει και σήμερα με την φωνή ενός ακόμη διαδικτυακού μου φίλου.
Τόσο βελούδινη που θα μπορούσα να την για ακούω ώρες.

:)

εθισμός

 "Ναι,  ήμουν εθισμένη με σένα,  είμαι ακόμα.
Κανένας δεν μου προκάλεσε φυσικές αντιδράσεις τόσο έντονες.  σε παράτησα γιατί δεν μπορούσα να αντέξω να είμαι ένα περαστικό καπρίτσιο..  πριν χαρίσω το κορμί μου,  πρέπει να χαρίσω τις σκέψεις μου,  το μυαλό μου,  τα όνειρα μου.
Κι εσύ δεν ήθελες τίποτα από αυτά."

από το διαδίκτυο

αταίριαστα

Δεν ξέρω τί είναι αυτό,  που οδηγεί μερικούς από εμάς σε σχέσεις με ανθρώπους που είναι αταίριαστοι με τον προσωπικό μας ψυχικό κόσμο.
Όλη αυτή η προσπάθεια να δείξουμε ότι μπορούμε..
Ότι μπορούμε να πείσουμε για την καλή μας πρόθεση!
Τόση χαμένη θετική ενέργεια,  που στην πορεία γίνεται τόσο τοξική.
Και το επαναλαμβάνουμε..
πάλι..
και πάλι..
και πάλι..


..νομίζω είναι αυτό το ελάττωμα που έχουμε,  να τους θέλουμε όλους γύρω μας.  ΟΛΟΥΣ!

άκρες

Είναι το δέντρο και τα στολίδια του που βγήκαν για πολλοστή φορά από τα κουτιά τους.  Είναι οι αναμνήσεις που κουβαλάει επάνω του το κάθε παιχνίδι.  Ποιά χρονολογία αγοράστηκε,  πόσα χρόνια πέρασαν,  πώς ήμουν τότε..

Είναι οι άκρες,  οι άκρες των νημάτων που θέλω,  που πρέπει να πιάσω ενώ όλη μου η ζωή είναι ένα πιάνω-αφήνω.

Είναι που σταυρώνω δείκτη και μεσαίο πίσω,  στην πλάτη μου και κάνω ευχές που δεν τολμάω να τις φωνάξω δυνατά,  όχι πριν έστω κάτι λίγο γίνει πραγματικότητα.

Είναι που ο ήλιος του Δεκέμβρη,  δύει κι ανατέλλει τόσο εντυπωσιακά που πληγώνει το μέσα μου από την ομορφιά κι από τα ''μου λείπεις''.

Είναι κι αυτή η άλλη διάσταση,  αυτό το παράλληλο σύμπαν που δεν αφήνουν σημάδια ύπαρξης παρά μόνο στα σύνορα της φαντασίας.

Δεκέμβρης

Φοράει κόκκινη ρόμπα και περπατάει με κόκκινες χνουδωτές παντόφλες,  σε σπίτια με αναμμένο τζάκι,  στολισμένα δέντρα και μυρωδιές από σπιτικά γλυκά.  Φορτωμένος σακούλια γεμάτα με υπέρ-ευχές,  υπέρ-προσδοκίες,  υπέρ-γιορτινός,  υπέρ-χαρούμενος, υπέρ-υπέροχος,  πιο -υπέρ- κανείς.

Δεκέμβρης!