μεγάλη μπουκιά φάε

Έχεις τα πρότυπα σου..σαν άτομο με σκέψη και λογική.Τα πιστεύω σου,τις απόψεις σου..τα όρια σου!Ξέρεις τι σου αρέσει και τι όχι.Ή τουλάχιστον γνωρίζεις καλά τι δεν σου αρέσει.Π.χ. δεν θα έλεγες ποτέ όχι σε έναν άντρα ξανθό και γαλανομάτη.Αδύνατο με όσο το δυνατόν λιγότερες τριχούλες στο κορμί.Να μην φοράει γυαλιά.Μυωπίας εννοώ γιατί του ηλίου τα βρίσκεις γμτα.
Τον θέλεις με ανοιχτό μυαλό,φεμινιστής αν είναι δυνατόν.Με Ανατολίτη και οπισθοδρομικές απόψεις ποτέ!!

Κι έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που φέρνει τα πάνω κάτω.Μια στιγμή που βουλιάζει μέσα σου όλες τις μέχρι τώρα επιλογές σου.
Και θες να μιλήσεις,σε έναν άνθρωπο δικό σου,αυτόν που εμπιστεύεσαι πιο πολύ,που ξέρεις πως θα σ ακούσει.Και του μιλάς.
Είναι ο καλύτερος ο πιο έμπιστος σου φίλος.Ένας άντρας.Ένας φίλος τηλεφωνικός γιατί οι αρχές , ο περίγυρος και ο γάμος σου σου απαγορεύουν τέτοιου είδους συναντήσεις.Πως να μ έβλεπαν 10-15 χρόνια πριν να βγαίνω και να συζητώ μ έναν άντρα.Ούτε να το σκεφτώ τολμούσα.
Ένας φίλος τηλεφωνικός λοιπόν(ήταν αυτό που μου απέμεινε από μια παλιά πλατωνική γνωριμία).Γιατί τον εκτιμούσα και τον θαύμαζα και ήθελα να έχω φυλαγμένη τη γωνίτσα του στην καρδιά μου.
Αποφασίζεις λοιπόν να ξεπεράσεις τα όρια σου.Έρχεται στο καινούργιο γραφείο σου.Έχεις χρόνια να τον δεις.Πολλά.Δείχνει μεγαλύτερος.Έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος από τα μαλλιά του,έχει παχύνει,πάντα φορούσε γυαλιά μυωπίας και γενικά δεν σου αρέσει σαν άντρας.Γελάς με σιγουριά.Πόσο γελιέσαι όμως!

Η ζωή σ έχει στριμώξει.Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο να ακουμπήσεις.Έναν φίλο φυσικά.Είσαι μοναχικό άτομο και δύσκολο,δεν μιλάς εύκολα στον περίγυρό σου.Μόνο σ αυτόν.Που σ ακούει ακούραστα.
Καιρό μετά νοιώθεις την ανάγκη ενός συντρόφου,μιας όμορφης ερωτικής σχέσης.Του το λες,τι φίλος σου θα ήταν εάν δεν του μιλούσες?Σε καταλαβαίνω απαντάει.
Τα Χριστούγεννα αισθάνεσαι μόνη.Πολλά τα άτομα γύρω αλλά εσύ μόνη.Πολλές φορές τον σκέπτεσαι.Ξέρεις πια ακόμη και το τι ακριβώς θα σου απαντούσε σε κάθε πιθανή σου ερώτηση.Σου περνάει απο το νου μια σχέση διαφορετικη μ αυτόν.Την απορίπτεις γρήγορα.Συχαίνεσαι την ιδέα.Εγώ μ αυτόν?Κατ αρχήν είναι φίλος μου κι έπειτα δεν είναι στα πρότυπα μου.Είναι χοντρός,άσχημος,φοράει μυωπικά γυαλιά και θεέ μου ειναι τόσο Ανατολίτης!
Από τα Χριστούγεννα μέχρι τον Ιούνιο δεν ειναι μεγάλο το διάστημα,είναι όμως αρκετό να σε κάνει να αλλάξεις άποψη.Που σημαίνει πως τον Ιούλιο ήδη τον βλέπεις με άλλο μάτι.Προβληματίζεσαι πολύ.Τα όρια σου από τη μιά το ότι δεν ανήκει στα πρότυπα σου από την άλλη.
Βγαίνεις μαζί του ραντεβού πλέον.Λες θα δείξει.Είσαι μπερδεμένη,αισθάνεσαι να περπατάς επάνω σε τεντωμένο σκοινί.Θα δείξει..
Σε φιλάει λοιπόν,ο άσχημος με την τριχωτή πλάτη..και χάνεσαι..ποιά αίσθηση του χρόνου??
Σε χαιδεύει και σε στέλνει κανονικά(στον παράδεισο).
Ποιά όρια και ποιά πρότυπα λοιπόν??
Από τότε μεγάλη μπουκιά τρώω,μεγάλη κουβέντα δε λέω..
Και ούτε πρότυπα έχω πιά..

ο πρίγκηπας μου

Moυ έδωσε όμορφο παιχνιδάκι δώρο έκπληξη η καλή μου
http://elmelissa.blogspot.com/ κι είπα να στρωθώ να παίξω..
Στο πάτωμα λοιπόν και με ανοιχτά τα χαρτιά μου,θα μου επιτρέψετε να φοράω κάτι άνετο,
και να τρώω αγαπημένες φράουλες βουτηγμένες σε λιωμένη σοκολάτα!!
Ρίχνω τα ζάρια και πρώτα πρώτα φέρνω εξάρες..


Ο πρίγκηπας μου κατ αρχήν θα πρέπει να ξέρει για μένα,πως είμαι ένα πάρα πολύ δύσκολο άτομο,βολεμένο κάπου ψηλά,σε μια γωνιά του φεγγαριού και πως θα πρέπει να έχει πολύ μα πάρα πολύ γερά μπράτσα.
Γιατί θα πρέπει να φτιάξει πανύψηλη σκάλα για να με φτάσει κι όταν με φτάσει θα πρέπει να με δεχτεί όπως είμαι..κι έχω πολλά ελλατώματα!!
Εαν ξεπεράσει αυτή τη δυσκολία τα άλλα όλα είναι απλά κι εύκολα..
Δε ζητώ κάτι εξεζητημένο..
Μόνο να με κάνει να γελάω,για να ξεπερνάμε μαζί την καθημερινότητα,και να μου θυμίζει πως υπάρχω,και να είναι μια ζωηρή πινελιά στο πλάι μου..
Ούτε όμορφος να είναι..αλλά ερωτικός να είναι..!!
Να με προκαλεί να είμαι ερωτευμένη.
Να μη ζηλεύει,να γνωρίζει τα όρια μου,να είναι ανοιχτόμυαλος και να μην με βλέπει σαν αντικείμενο.
Ούτε μονάχα σαν θηλυκό,θέλω και σαν φίλη να με βλέπει και να μου ανοίγει την καρδιά του..!!
Θέλω να μου είναι πιστός και να μου έχει εμπιστοσύνη..
Απλά πράγματα..

Αν βρείτε κάποιον στο περίπου έτσι,μην τον κρατήσετε για σας..εγω τον ζήτησα πρώτη εε??
Ζαβολιάρες!!
Κι αν είναι σα τον παίδαρο της φωτογραφίας ακόμη καλύτερα..βέβαια μου πέφτει κομματάκι παιδί..αλλά παιχνίδι παίζουμε σωστά??


ας κλείσω τα μάτια κι ας δώσω το παιχνίδι στην amo,στην φύρδην-μίγδην και στην bebe..

απομυθοποίηση

-Πότε κατεβαίνεις Αθήνα?
-Την.. την Πέμπτη..απάντησα στο μέιλ, προσπαθώντας να σκεφτώ εαν μπορούσα να κανονίσω μια συνάντηση,ανάμεσα στις υπόλοιπες υποχρεώσεις της τριήμερης παραμονής μου στην πρωτεύουσα.
Είπα το ο.k. αφήνοντας κάποια περιθώρια τελικής ακύρωσης εαν τελικά δεν τα κατάφερνα.
-Την Πέμπτη το απόγευμα θα συναντηθώ με τον spiderman-x είπα με δέος στον άντρα μου.Ίσα που με κοίταξε πίσω απο τα πρεσβυωπικά του γυαλιά (ήταν η στιγμή που είχε μια στίβα χαρτιά με γραπτά μαθητών του μπροστά του,για διόρθωμα) και σήκωσε ελαφριά τους ώμους σαν να έλεγε..αφού αυτό που είναι να το κάνεις θα το κάνεις τι με ρωτάς?
-Δε πας καλά ρε μάνα..είπε ο γυιός μου και ξαναβυθίστηκε στο καινούργιο ηλεκτρονικό της φόρμουλα-28.
-99% θα πιούμε μαζί καφεδάκι πληκτρολόγησα μειλ προς τον spiderman-x.
-ο.k. για καμμιά ωρίτσα θα είμαι ελεύθερος μου απάντησε..

Τον spiderman-x τον γνώριζα διαδικτυακά,μέσα απο ανταλλαγές απόψεων και σχολίων στα διάφορα post που γράφαμε και οι δύο στα μπλογκ μας.Τι πιο όμορφο και φυσιολογικό λοιπόν μετά απο 8 μήνες να τα λέγαμε κι απο κοντά.Είχα συναντήσει τα καλύτερα άτομα,όλα του ιδίου φύλου μέσα απο τα μπλογκ,αυτός θα ήταν ο πρώτος άντρας και μάλιστα από μια άλλη πόλη..
Είχα ένα περιθώριο δυο-τριών ημερών,για να περάσουν διάφορες σκέψεις απο το μυαλό μου,αν θα έδινε και απο κοντά την ίδια θετική εντύπωση που έδινε και μέσα απο το μπλογκ του,αν μιλούσε πολύ,αν ήταν συντηρητικός,αν ήταν ευγενικός ή το αντίθετο,αν ήταν όμορφος..
Αν ήταν όμορφος!!..μα τι spiderman-x θα ήταν αν δεν ήταν τουλάχιστον κούκλος,μια πενταετία μικρότερος μου..και σίγουρα πολύ πολύ δυναμικός σκεφτόμουν,ενώ το σενάριο του σήριαλ Θεσσαλονίκη-Αθήνα άρχισε να παίζει στο μυαλό μου,σκηνές σε slow motion.
Έτσι κι εγώ θα έπρεπε να γίνω πολύ όμορφη.Πήγα τα μαλλιά μου στο κομμωτήριο το προηγούμενο απόγευμα,πρόσθεσα καινούργιες ξανθιές ανταύγειες,έκανα μανικιούρ πεντικιούρ,έβαψα τα νύχια ποδιών και χεριών σε λαμπερό πορτοκαλοκόκκινο,αγόρασα καινούργιο νεανικό μπλουζάκι,ενισχυμένο σούπερ ντούπερ σουτιέν και πεδιλάκι που να με ψηλώνει τουλάχιστον πέντε πόντους.
Το επόμενο πρωί,ήμουν στην καλύτερη ψυχολογία που είχα ποτέ σε ταξίδι.Κοιμήθηκα και καμμιά ωρίτσα στο αυτοκίνητο να έχω τη φρεσκαδούρα στο πρόσωπο,να τσιτώσει το μαγουλάκι!
Παρακάλεσα την αδερφή μου,να με πετάξει με το δικό της αυτοκίνητο ως το προκαθορισμένο καφέ..
-Ναι..μου λέει η μικρή(σαραντάρα η μικρή) αλλά σίγουρα δε θα σε κόψει κομματάκια?
-Είμαι σίγουρη της λέω..
-Εεε..τότε είμαστε σε καλό δρόμο..μου έκανε και πνεύμα,αλλά μια χαρά με πήγε στο ραντεβού..
Να σημειώσω πως έπλυνα δύο απανωτές φορές τα δόντια μου(μάλλον απο το άγχος θα ήταν), και το κυριότερο,ξέχασα το κινητό στο σπίτι και ξαναγυρίσαμε να το πάρω ενω η μικρή κάτι ψιθύριζε ανάμεσα στα δόντια της.
Ο spiderman-x με περίμενε στο καφέ.
Στην είσοδο προβληματίστηκα και τον πήρα τηλέφωνο.
-Αν δεν είσαι όμορφος φεύγω να ξέρεις(έκανα και χιούμορ πανάθεμα με).Πες μου τι φοράς,κρατάς τριαντάφυλλο??γαρύφαλλο??μα τέλος πάντων πως θα σε γνωρίσω..
-Απλά έλα μέσα μου λέει..μερικές φορές αυτή την ψυχραιμία των αντρών τη ζηλεύω..αλλά πάλι τι spiderman-x θα ήταν εαν δεν διέθετε ψυχραιμία και θάρρος!!
Μπήκα μέσα,ευτυχώς το καφέ ήταν σχεδόν άδειο,δε μ αρέσει καθόλου να περνάω μόνη μου ανάμεσα απο πολύ κόσμο.
Είδα δυο μοναχικά μάτια να περιμένουν,μετά να ψάχνουν,να απορούν κι έπειτα έναν άντρα να κουνάει χέρια πόδια και να λέει με όλο του το είναι..εδώ..εδώ..εγώ είμαι!
Μοιράστηκα μια ώρα απο το απόγευμα μου με τον Αντρέα,ο οποίος έπινε εσπρέσσο,δεν κάπνιζε,ήταν ένας πάρα πολύ συμπαθητικός άντρας,πολύ ευγενικός,αξιοπρεπέστατος,ήταν φανερό πως ήταν ένα σκεπτόμενο άτομο όπως ακριβώς έδειχνε στα post του,έδειχνε μικρότερος απο την ηλικία του,δεν ήταν δυναμικός με τετράγωνο πηγούνι,δεν φορούσε στολή,δεν είχε καμμία σχέση με τον spiderman-x,προφανώς κι εγώ δεν ήμουν η ερωτική νεράιδα του φεγγαριού,ούτε αγκαλιά το κρατούσα,γέλασα μόλις το σκέφτηκα και ήρθε στο μυαλό μου εκείνο το πολύ τρυφερό τραγουδάκι..της Χριστιάνας..
Πού είναι οι αρένες, καλέ, κι οι καδένες
και οι μπέρτες κι ο κόσμος, ολέ, του λέω
Τσάμπα μωρό μου οι πρόβες κι οι χτένες
κι οι δαντέλες μες στο καμπριολέ, αμίγκο..
Αμφιβάλλω εαν με πρόσεξε καν,πόσο μάλλον τα σιδερωμένα μαλλιά μου,το νεανικό πορτοκαλοκόκκινο βερνίκι στα φρεσκοβαμμένα νύχια μου,ήταν ένα πάρα πολύ σοβαρό άτομο,μου μίλησε για την δουλειά του,τα πέντε παιδάκια του,τους τρεις γάμους του,τα τρία διαζύγια του,την μητέρα του,τις πεθερές του,τα σχέδια του για το καλοκαίρι,για κάποια προγράμματα στο internet ,55 λεπτά με άντεξε,τον άντεξα..
Μετά λίγη ώρα,καθισμένη στη βεράντα,στο σπίτι της αδερφής μου σκεφτόμουν..
α) δεν περνάει πια η μπογιά μου
β)γέρασα
γ)βγήκα αληθινή πάνω σ αυτό που πίστευα σε όλη μου τη ζωή..υπάρχουν άντρες που μπορούν να σε δουν σαν φίλη και μόνο σαν φίλη..και σας ρωτάω εσείς τι λέτε από την εμπειρία σας υπάρχουν??
Επίσης σκεφτόμουν..
α)είναι κάποιοι άντρες που με την καλημέρα σου και το χρειάζομαι την συντροφιά σου..σε περιμένουν με το χέρι στο φερμουάρ του παντελονιού τους..(αυτοί είναι οι πεινασμένοι).
β)κάποιοι άλλοι άντρες σε βλέπουν σαν συνάνθρωπο και όχι σαν αντικείμενο διασκέδασης..(αυτοί είναι οι ευγενικοί,οι πιο αξιοπρεπείς)
γ)και μια μερίδα αντρών που όταν τους πλησιάσεις κι αρχίσεις να μιλάς για εσένα,φοβούνται κι εξαφανίζονται(αυτοί είναι οι δειλοί κι οι φοβιτσιάρηδες).


Δεν είναι έτσι??..είναι??


Αμόρε μίο, την αλήθεια
θα σ' την πω στο διάλειμμα

υ.γ. οι στίχοι απο το τραγουδάκι της Χριστιάνας Κάρμεν.

ταξιδάκι

η φωτογραφια απο το σπιτι μου πριν λιγες μερες..

φευγω ταξιδακι..δε λεω και τι αλλο θα κανω..Μυστικο..:)))
φιλιαααα...

ευτυχία

ευτυχία είναι
μια μέλισσα ξεχασμένη στο πηγάδι ενός λουλουδιού
το εφήμερο στα φτερά μιας πεταλούδας
ένα κομμάτι κύμα τον Αύγουστο
ένα κοχύλι στο ξεκαρδιστικό γέλιο ενός παιδιού
η μυρωδιά του βασιλικού στα δάχτυλά μου
δεκάδες σπόρια σκαλωμένα σε μιά φέτα καρπουζιού,
ένα ποτηράκι ούζο,
τα σαββατόβραδα με πανσέληνο
τ απλωμένα ασπρόρουχα στη βεράντα
στη δαχτυλήθρα μιας κεντίστρας
ο έρωτας στο δέρμα των φιδιών κάτω από μια πέτρα
στους ψίθυρους της νύχτας
στο ευγενικό λευκό του γιασεμιού
κάτω από μια χελιδονοφωλιά,
το θαλασσί ζιπουνάκι ενός μωρού
τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου
ένα τσαμπί πετροκέρασα,
οι χάντρες ενός βελούδινου φυλαχτού
το πανάκι ενός καραβιού
το πορτοκαλί μιας σημαδούρας
οι μέρες του καλοκαιριού..


οι αλμυρισμένες σελίδες ενός βιβλίου..

με μια ψύχα κοραλιού στη μέση

Tότε..
Θα απομυζώ τις σκέψεις σου.
Θα έχει ζέστη και υγρασία μαζί.
Η βροχή θα σχηματίζει μικρές λιμνούλες από λάσπη.
Θα βουτάω τα πόδια.
Θα μου τα σκουπίζεις με μαντήλια βουτηγμένα σε θάλασσα.
Θα σου προσφέρω τις χούφτες μου
γεμάτες ροδοπέταλα,τυλιγμένα σε χάρτινες ροζ στιγμές,
με μαύρα ξέφτια.
Οι κραυγές των γλάρων,θα διαμελίζουν ξύλινες γέφυρες,
Φυτεμένες σ’ ασημένια απόνερα.
Ανάμεσα σε ένα σταθερό κι ένα ασταθές βήμα θα λογαριάζω.
Κι η παλάμη ιδρωμένη θα σφίγγει το σκοινί.
Θα κλέβεις εθισμένος γεύση βανίλιας,με την άκρη της γλώσσας,από τις γωνίες των χειλιών μου.
Θα κρεμάς στο λαιμό μου την μυρωδιά σου,
με μια ψύχα κοραλιού στη μέση.
Τα χάδια σου βαρύτιμα πετράδια στα μαλλιά μου.
Κι οι λέξεις θα στειρεύουν και θα αναγεννιούνται μαζί,
Τρυπημένες θα στραγγίζουν αλμύρα.
Θα με βρίσκεις στα υγρά αποτυπώματα σκουριασμένης αλυσίδας.
Θα σου λέω καληνύχτα και καλημέρα κι αντίο μαζί
και να προσέχεις .... να προσέχεις..
Κι εγώ θα αποστηθίζω σαν πολυταξιδεμένη προσευχή ,τρόπους ζωής.
Ανακαλύπτοντας λόγους ύπαρξης..

για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.
Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ