απόκριες, μονόκερος

Η Ναταλία της Cozyland,  φτιάχνει υπέροχο διακοσμητικό για το κεφάλι και μακιγιάζ ''μονόκερου''για να ντύσετε και να βάψετε τα παιδάκια σας αλλά και τον εαυτό σας τώρα τις απόκριες!!!

επικοινωνία

Ο πρώτος μήνας του χρόνου τελειώνει και εσύ ακόμη να εμφανιστείς.  Σε βλέπω όμως,  σε αισθάνομαι παντού,  πίσω από κάθε μου βήμα,  κάθε μου λέξη.  Ξέρω πόσο θα ήθελες να μου στείλεις ένα γράμμα,  ένα mail,  ένα μήνυμα στο κινητό έστω.  Βλέπεις υπάρχουν πολλοί τρόποι επικοινωνίας κι εγώ τους λαχταρώ όλους,  κυρίως όμως αυτό που με στοιχειώνει είναι το ότι θέλω να ξανακούσω τη φωνή σου.  Πάντα τρυφερή και ζεστή!  Κι εκείνη η αίσθηση,  πόσο μακρινή φαντάζει πια,  να σε έχω απέναντι μου.  Πόσο πιο απαλά θα ήσαν όλα.  Πόσο πιο γαλήνια!

#coffee

Οι πιό δύσκολες μέρες είναι αυτές που στρώνεις τα παιχνίδια σου στο πάτωμα,  αλλά κανένα δεν σε ελκύει για να παίξεις.
Δεν έχουμε κάνει ένα λάθος μόνο,  ή μία στραβή,  είμαστε ολόκληροι φτιαγμένοι από λάθη και στραβές!
Τις περισσότερες φορές,  παλεύουμε σε έναν μονόδρομο.  Με τον εαυτό μας!  Από οπουδήποτε αλλού διαφεύγουμε εύκολα.
Τα παραμύθια μας,  τα φτιάχνουμε μόνοι μας,  κομμένα και ραμμένα στα δικά μας μέτρα,  από τους άλλους ζητάμε απλά να τα υποστηρίξουν. 

επανάληψη

Κενό συναίσθημα
η βόλτα γύρω από το σπίτι σου
περπάτησα τους δρόμους
με το κεφάλι χαμηλά
το πηγούνι κρυμμένο στον καλά κουμπωμένο γιακά του παλτού μου
οι ώμοι γυρτοί,
στην γωνιά παραφυλούσαν οι αναμνήσεις
δεν με αναγνώρισαν,
ούτε κι εσύ αν μ'  έβλεπες,
αυτό, με χαροποιούσε!

delete

Επιτυχές το εγχείρημα
''σβήσιμο της μνήμης''
τσεκ κάθε πρωί
καθώς απομακρύνομαι από το μαξιλάρι
κι έπειτα,
καθώς ανακατεύω με το κουταλάκι
δύο καφέ,  μία ζάχαρη
ναι,  ξέχασα
ή αν θέλεις
μου απαγορεύω να θυμάμαι!

συζητήσεις

Να πω την αλήθεια,  το θετικό με το αρνητικό,  λίγο το ξεχώριζα.  Τώρα κάνει μπαμ.  Βρωμάει από μακριά,  όταν ένας άνθρωπος έχει ανάλογο θέμα.  Φαίνεται στον τρόπο που σου μιλάει,  και στα θέματα που διαλέγει να σου πει.  Η εμμονή του πάνω σ'  αυτά!  Εμμονή,  εγωισμός,  αλαζονεία,  έπαρση,  πάθη,  διαστροφή όλα τα διακρίνεις,  δεν κρύβονται άλλωστε.  Και τελικά η εξομολόγηση της επίσκεψης σε ψυχίατρο και τα πέντε λεξοτανίλ την ημέρα.
Όλα ξεκίνησαν με την κουβέντα γύρω από τον πρόσφατο θάνατο ενός κοινού γνωστού.  Τρόμαξα!
Σε λίγο,  αν όχι ήδη, έναν φυσιολογικό άνθρωπο θα τον ψάχνουμε με τον μεγεθυντικό φακό!

σ΄ αναζητώ

Το 1979,  δεν υπήρχε διαδίκτυο,  δεν υπήρχαν cd και ο μόνος τρόπος να ακούσεις στο σπίτι σου μουσική,  ήταν τα κασετόφωνα και τα πικάπ που έπαιρναν τους δίσκους βινυλίου.  Οι δίσκοι,  ήταν ακριβά κομμάτια,  έπρεπε να έχεις μαζέψει λεφτά για να τον αποκτήσεις.  Οι κασέτες ήταν πιο φθηνές και συνήθως διαλέγαμε καμμιά δεκαριά δημοφιλείς τίτλους των τραγουδιών της εποχής για να μας γράψουν μέσα. 
Η πιο γλυκιά ανάμνηση που έχω από εκείνη ήταν εποχή,  ήταν ένα βράδυ,  όπου παιζόταν μια ελληνική ταινία.  Βρισκόμουν στο σαλόνι του πατρικού μου,  ήμουν δεν ήμουν δεκαοχτώ χρονών και παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον,  γιατί λίγο πολύ,  εμείς,  τα παιδιά εκείνης της εποχής,  πιο πολύ με την τηλεόραση και με τις ελληνικές ταινίες μεγαλώσαμε.  Αυτή η ταινία όμως ήταν πολύ διαφορετική σε σύγκριση με ότι είχα δει μέχρι τότε.  Πρωταγωνιστούσε ο Άγγελος Αντωνόπουλος ο οποίος έπαιζε τον ρόλο του πλούσιου και όμορφου άνδρα,  που περνούσε τις διακοπές του σε κάποιο νησί.  Έμενε λοιπόν σε μια σουίτα,  και κάθε βράδυ ερχόταν στην αγκαλιά του μια επί πληρωμή γυναίκα,  την οποία και έστελναν από κάποιο πρακτορείο.  Δίπλα ακριβώς,  σε άλλη σουίτα,  έμενε η Έλενα Ναθαναήλ,  που από την πρώτη στιγμή που τον πρόσεξε,  της χτύπησε ο έρωτας την πόρτα και έκανε τα πάντα να βρεθεί στην αγκαλιά του.  Νομίζω ότι πρόκειται για την πιο ερωτική ελληνική ταινία,  όπου μάλιστα η δύναμη και η πρωτοβουλία,  δίνεται στη γυναίκα. 
Στην ταινία αυτή,  έπαιζε ως soundtruck ένα υπέροχο τραγούδι,  που ψάχνοντας το για πολλοστή φορά,  πριν λίγο,  διαπίστωσα πως είναι της Μαρίας Δημητριάδη.  Διόλου περίεργο λοιπόν,  που την επόμενη μέρα πρωί πρωί,  πήγα στο studio juliano,  το δισκάδικο της γειτονιάς μου τότε,  και προσπαθούσα να του περιγράψω την ταινία,  τον τίτλο,  τους πρωταγωνιστές για να μπορέσει να μου βρει το τραγούδι και να μου το γράψει σε μία κασέτα.
Ο Juliano ήταν γάτος στη δουλειά του γιατί και τα βρήκε όλα και την κασέτα μου έγραψε,  κι εγώ την πλήρωσα,  την πήρα μαζί μου κι έφυγα ευτυχισμένη.  Ακόμη και σήμερα νιώθω 'κάτι' όταν ακούω αυτό το τραγούδι,  σκιρτάει το σώμα μου θαρρώ.