Μετά από τόσες μέρες απόλυτης ησυχίας και γαλήνης, πραγματική απόλαυση, απόρησα με το γέλιο της νεαρής γειτόνισσας. Ένα χαχανητό που διήρκησε περισσότερο από όσο άντεχαν τα αυτιά μου. Σκέψου την ηχητική κακοποίηση των αυτιών μου τις επόμενες μέρες. Μέχρι να συνηθίσουμε πάλι το ότι υπάρχει κόσμος δίπλα μας. Ήδη από χθες το βράδυ τα φωτισμένα διαμερίσματα είναι περισσότερα. Αχ.. αυτές οι επιστροφές, γιατί, γιατί δεν μένετε εκεί που πάτε..
Ο Αύγουστος πέρασε στο δεύτερο 15νθήμερο του, το φως του ήλιου αλλάζει σιγά σιγά ένταση, τα πρωινά διαθέτουν μια επιθυμητή δροσιά, η ανάγνωση ενός βιβλίου γίνεται λίγο πιο εύκολη, το ψυγείο είναι γεμάτο με σύκα και καρπούζι, μια φέτα καρπούζι και στο πανί, φούξια/κόκκινο/πορτοκαλί μικρά κομμάτια από ύφασμα και κλωστές, κρεμασμένα σε ένα σκοινάκι/αγαπώ και μ'αρέσει, τα κεράσια στο βάζο παρέα με τη ζάχαρη ετοιμάζονται για λικέρ, ένα αγρόκτημα από μαλακό ύφασμα για την Μ. και μια vintage τηλεόραση/παιχνίδι με μουσική για το αγόρι που ακόμη δεν έχει όνομα και που μας το φυλάνε για έκπληξη.
Είναι ας πούμε, σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια, που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν, που σου φέρνει εικόνες από μια εποχή που ήσουν σε μια πιο νέα ηλικία, με άλλες σκέψεις και διαφορετικά συναισθήματα. Ένας γνωστός που σου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία από θύμησες. Που είναι ντυμένος όμορφα, που είναι φιλοσοφημένος ήρεμα, που είναι γλυκομίλητος κι εσένα σ' αρέσει (πολύ) να χαζεύεις τα ρούχα του, να ακούς τις φιλοσοφίες του, να γαληνεύεις με τη φωνή του. Κι είναι αυτό το ''ξαφνικά'' ένα συναίσθημα τόσο ιδιαίτερο και χαρούμενο που μοιάζει όσο κι αν ακόυγεται υπερβολικό σαν ένα δωράκι από το σύμπαν.
Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους. Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά. Και θέλω να φύγουν αυτές οι φωνές από το κεφάλι μου, που μου λένε τρέξε για τον εαυτό σου, για τη μαμά σου, για τον άντρα σου, για τα παιδιά σου. Φυσικά και νιώθω ενοχές που δεν έχω υπερδυνάμεις. Φυσικά και μισώ τις φορές που πιάνεται η μέση μου και σε κάθε ανάσα μου πονάω. Και τις φορές που νιώθω ότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος των καταστάσεων.
Ακόμη ένας μήνας και θα τελειώσει αυτό το άγχος για αυτό το πακέτο/νταβαντούρι/γάμος (ζητώ συγνώμη από όλους όσους λατρεύετε το θέμα γάμος). Εγώ αρρωσταίνω, θυμώνω, αγχώνομαι κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο καλοκαιριάτικα να μπαίνω σε διαδικασίες αγορών (ρούχα, μαλλιά, πέδιλα, κλπ κλπ) όλα να ταιριάζουν στην επίσημη εκδήλωση που δεν αποφάσισα εγώ αλλά άλλοι για τον εαυτό τους.
Χάθηκε ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης και μια ονοματοδοσία; Πόσο άγχος θα γλύτωνα ε; Και την ησυχία μου θα είχα, και δεν θα έτρεχα στις αγορές και λεφτουδάκια θα είχα στην τσεπούλα μου για να πάω διακοπούλες που τόσα χρόνια μου λείψανε.
Να τελειώσει ο Αύγουστος (εύκολο είναι; ακόμη δεν ξεκίνησε) και αρχές Σεπτέμβρη όλο αυτό το νταβαντούρι θα είναι μια γλυκιά ανάμνηση.
Και τότε ίσως πάω 2-3 μέρες διακοπές!
Παρακαλώ,
δείξτε μου την σκοτεινή σας πλευρά,
με όμορφο τρόπο.
έχω τόσο ανάγκη..
να μου δώσετε ένα λόγο
να σας συμπαθήσω..
έστω και λίγο
Εμείς, που διαλέγουμε πάντα το χαλασμένο το βερίκοκο γιατί αρεσκόμαστε στο να κρατάμε το μαχαίρι και να καθαρίζουμε τα σάπια μέρη. Γιατί βρε παιδί μου, ψυχή έχει κι αυτό. Εμείς είμαστε αυτοί που πονάμε το σάπιο και το δικαιολογούμε. Να γιατί τότε έτσι και να γιατί τότε αλλιώς.
Όμως τελικά, αυτό που κρατάμε στα χέρια μας, αυτό που γευόμαστε δεν παύει να είναι σάπιο όσες ευκαιρίες κι αν του δώσουμε.
Είναι πικρό και σκουληκιασμένο!
Και θα μας πειράξει στο στομάχι, αν αμέσως δεν το πετάξουμε από το πιάτο μας και στην τελική τελική από τη ζωή μας.
Οι άνθρωποι, είναι σύνδεση. Όχι όλοι, όχι πολλοί, λίγοι και πολύτιμοι. Αυτούς που τους νοιάζεσαι, που νιώθεις σα να τους γνωρίζεις χρόνια, που μιλάνε κατ ευθείαν στην καρδιά σου. Που χαμογελούν και σε κάνουν να χαμογελάς. Που όταν φεύγουν από την παρέα μετράς τις μέρες που θα τους ξανασυναντήσεις. Και που από τη μια φορά στην άλλη είναι σα να μη πέρασε μια μέρα. Που δεν σε στεναχωρούν, δεν σε πιέζουν. Δεν έχουν ούτε έπαρση ούτε εγωκεντρισμό. Είναι απαλοί σα μετάξι. Ή μάλλον, είναι πιο απαλοί από το μετάξι. Κι όταν γυρνάς σπίτι σου νιώθεις χορτάτος. Νιώθεις φροντισμένος. Αυτό κι αν δεν είναι πολύτιμο!
Μέσα μου υπάρχουν δύο λίστες αντιφατικές. Οι λόγοι που θα μπορούσαν να με κάνουν να θέλω να πω ''ναι'' σε μια κατάσταση και οι λόγοι που με κάνουν να θέλω να πω ''όχι''. Οι λίστες αυτές κρατάνε χρόνια και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή μου όπου καθώς είμαι πάρα πολύ θυμωμένη, όποια λίστα και να διαλέξω, θα νιώσω πληγωμένη. Ωστόσο, θα επιλέξω το να μην χαλάσω τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά. Θα επιλέξω το να φροντίσω την ψυχή μου.
Πάντα, θα υπάρχει αυτό το κάτι που θα ταράζει τα νερά της γαλήνης και της ηρεμίας. Αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν η γαλήνη κι η ηρεμία. Πολύτιμα, ιδανικά ποθούμενα όμως ανύπαρκτα πλην λίγων στιγμών που πολλές φορές, μέσα στην ορμητική κι αδηφάγα καθημερινότητα δεν τις παίρνουμε καν είδηση. Αυτό το κάτι, που μοιάζει με τσίμπημα καρφίτσας, που μας γεμίζει με αγωνία, αυτό που πάντα μα πάντα η βάρκα με την οποία πλέουμε θα έχει μια μικροσκοπική έστω τρυπίτσα για να μας παιδέψει να την διορθώσουμε. Αν βέβαια διορθώνεται. Αυτό λένε είναι το πιο δεδομένο μέσα στη ζωή ίσως και το πιο ανυπόφορο.
Συνέπεια κι ευστροφία. Να μπορείς ρε παιδί μου να σκεφτείς ότι κάνοντας αυτή την κίνηση πιθανόν να ακολουθήσει μια άλλη η οποία δεν θα αποβεί σε καλό. Και να το διορθώσεις τη στιγμή που πρέπει. Πριν!
Εκείνη τη μέρα, ήθελα να ζωγραφίσω ένα σύννεφο που έβλεπα στον γαλάζιο ουρανό, μαζί με όλο αυτό το ''πολύ'' που ένιωθα. Ήθελα να κρατήσω την εικόνα για πάντα, σε ένα κομμάτι χαρτί. Την κράτησα μέσα στο μυαλό μου.
Χθες, είδα έναν πίνακα όπου συνυπήρχαν τα πρόσωπα του Νταλί, του Βαν Γκογκ και της Φρίντα Κάλο. Ήταν μια μέρα που τα πόδια ήταν στο τρέξιμο αλλά στο μυαλό υπήρχαν χρωματιστά λουλούδια κι έναστροι ουρανοί.
Σήμερα το πρωί έμαθα ένα άσχημο νέο. Πόσο εύκολα, από την μια στιγμή στην άλλη, όλα ανατρέπονται.
Σταυρώνω τα δυό μου δάχτυλα πίσω από την πλάτη και ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά, όπως δείχνουν.
Πιο πολύ, θέλω κάτι να γράφω εδώ, για να νιώθω ότι υπάρχω. Κάπως σαν να δημιουργώ έναν καθρέφτη μου, όπου κοιτάζομαι και μου αρέσω. Όμως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, γράφω κάτι και μετά ξεχνάω. Ούτε φωτογραφία βάζω, ούτε δημοσιοποιώ. Σκέψου λοιπόν χιλιάδες χωρίς νόημα λέξεις να βρίσκονται σε ένα συρτάρι που δεν θα ενδιαφερθεί να ανοίξει ποτέ κανείς. Εε δεν έγινε και κάτι, σωστά;
Δεν πιστεύω πια στην αγάπη. Πιστεύω μόνο στην καλή διάθεση. Ή μάλλον η μόνη αγάπη στην οποία πιστεύω είναι προς τα παιδιά. Ανιδιοτελής, απόλυτη, άπλετη. Πηγαία κι αυθόρμητη.
Όλες οι άλλες αγάπες είναι με το σταγονόμετρο, τώρα μπορώ, ύστερα όχι, νιώθω αλλά και δεν νιώθω, θέλω να εξαφανιστώ όμως εμφανίζομαι και το αντίθετο, υπομένω, συμβιβάζομαι και στην τελική με έχεις κουράσει τόσο πολύ που θέλω να σε συνθλίψω και να πετάξω την σκόνη σου στο Δούναβη καθώς θα κάνω τη βόλτα μου μέσα σε ένα ποταμόπλοιο. Εντάξει υπερβολές, δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά είναι κάπως έτσι.
Είναι τώρα πόσος καιρός που θέλω να φτιάξω μια παιδική εικόνα σαν από παραμύθι κι όλο το αναβάλλω. Θέλω να τη φτιάξω με ύφασμα, βελόνα και κλωστή και να κρύψω κάτι μέσα. Ένα μικρό δωράκι κι αγάπη πολύ. Όπως προείπα, για τα μικρά παιδάκια υπάρχει πλεόνασμα αγάπης.
Ξεχειλίζει!
Κι ενώ ψάχνω (για άλλη μια φορά) αυτό το κάτι που θα με συγκινήσει (αλλά δεν υπάρχει), η πόλη μου καλύπτεται από ένα τοξικό νέφος κι εμείς πρέπει να έχουμε όλα τα παράθυρα κλειστά (ευτυχώς έχουμε τα κλιματιστικά).
Από αύριο, πάλι στο ψάξιμο αν βέβαια η ατμόσφαιρα είναι καθαρή.
Στο μυαλό μου μέσα κυλάνε νερά καθαρά, ποταμίσια που αστραφτοκοπούν στο φως του ήλιου.
Δεν ξέρω από τί τρέχουμε πια να γλυτώσουμε, όλα λειτουργούν εναντίον μας, ήλιος, υψηλές θερμοκρασίες, ρύπανση της ατμόσφαιρας, τώρα έχουμε και τις φωτιές.
Και ο πιο δύστροπος, ανταγωνιστικός, ζηλιάρης και με έπαρση άνθρωπος μοιάζει να είναι παιχνιδάκι μπροστά σε όλα αυτά.
Πατρίδα, Φερνάντο Αραμπούρου, σελ. 302
Σκεφτόμουν, πόσο ωραία θα ήταν να μην υπήρχαν στην πόλη μας πολυκατοικίες, να ζούσαμε σε μονοκατοικίες και τριγύρω να υπήρχαν ψηλά και με πλούσια φυλλώματα δέντρα για να μας δίνουν σκιά και δροσιά. Ίσως τότε να μην με ταλαιπωρούσε τόσο πολύ η ζέστη και τα βράδια να κοιμόμουν ευχάριστα. Κι ίσως κάτω από αυτές τις συνθήκες, όλα να είχαν ένα ενδιαφέρον αλλιώτικο, ένα σκοπό, ένα λόγο να συμβούν ή να δημιουργηθούν.
Θα ήθελα πολύ να έχω στην κατοχή μου, μία από τις ζωγραφιές σου.
Ήσουν ένα γλυκό, αυτόφωτο πλάσμα.
Κάπου άκουσα πως αυτό το τραγούδι σου άρεσε πολύ..
https://www.youtube.com/watch?v=CMfPxlnrxXY
Νόμιζα ότι επιλέγω, ωστόσο ακολουθούσα το ρεύμα και νόμιζα ότι απλά ακολουθώ το ρεύμα ενώ επέλεγα. Κάπως έτσι, συνέβησαν στη ζωή μου ένα σωρό πράγματα. Και θέλοντας και μη θέλοντας. Ωστόσο οι καταστάσεις που κυνήγησα, συνήθως δεν μου ταίριαζαν κι έφτυνα αίμα να κολλήσω επάνω τους. Μετά από τόσο κυνηγητό και αχ και πώς θα γίνει τούτο και αχ και πώς θα γίνει κείνο, τώρα πια το να αφεθώ στη ροή μου φαίνεται παιχνιδάκι. Σαν να κολυμπάω σε ποταμάκι που κυλάει γλυκά γλυκά. Και το ποταμάκι ''υπάρχει'' απλά κι εγώ ''υπάρχω'' ακόμη πιο απλά. Πρόσεχε μου λέει το chat gpt, παρατήρησε, σκέψου, μη τσιμπάς με την πρώτη. Αλλά εγώ όσο μεγαλώνω --θέλω-- να γίνομαι ένα χάδι τόσο απαλό σαν το πέταλο ενός λουλουδιού.
Κάποιες φορές, σε ένα κομμάτι λευκό, απορροφητικό χαρτί, πιέζω με δύναμη ένα κομμάτι κιμωλία σε απόλυτο, κόκκινο βαθύ. Μ' αυτό τον τρόπο, ανθίζει η ζωή μου λουλούδια.
Μπήκαμε στο μήνα της γιορτής σου και καταστρώνω ολόκληρο σχέδιο για να χωρέσω όσα περισσότερο μπορώ στο μικρό μήνυμα που θα σου στείλω, το θέλω απόλυτα τυπικό αλλά να μπορεί να θεωρηθεί και φιλικό. Οι φίλοι περιγράφουν ο ένας στον άλλον την καθημερινότητα τους πχ τί προστέθηκε ή τί άλλαξε, τί με ενοχλεί και τί σ'ευχαριστεί και πώς να τα στριμώξω όλα αυτά, συναισθήματα και περιγραφές ανάμεσα στις συλλαβές ενός απλού και συνηθισμένου χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά. Ιούνιος, αγαπητέ μου, πίνω τον πρωινό μου καφέ στη βεράντα, σκέτο, ποτέ δεν μου άρεσε η ζάχαρη ούτε ένα κουλουράκι ή ένα κομμάτι κέικ. Και χαζεύω τα σπίτια της γειτονιάς μου, μια γειτονιά που ερημώνει από τους παλιούς γείτονες, που αλλάζει μέσα από τις απώλειες των μεγάλων ανθρώπων και που δεν θυμίζει τίποτα πια από το παρελθόν. Δεν ξέρω αν απολαμβάνω την ησυχία, νομίζω ότι κάποιες στιγμές με στεναχωρεί. Μου λείπουν οι γνωστές φιγούρες των ανθρώπων που έβλεπα να κινούνται πίσω από τα παράθυρα και έξω στα μπαλκόνια για χρόνια τώρα. Μου λείπει το γνώριμο, κουράστηκα να προσπαθώ συνεχώς να συνηθίσω το καινούργιο, το οποίο δεν γίνεται ποτέ οικείο.
Μετά από τόσες μέρες απόλυτης ησυχίας και γαλήνης, πραγματική απόλαυση, απόρησα με το γέλιο της νεαρής γειτόνισσας. Ένα χαχανητό που δ...
