εξ ανάγκης

 

Χθες βράδυ,  κατάφερα και κοιμήθηκα νωρίς και σήμερα στις 7.30 το πρωί,  μέτρησα 9 ολόκληρες ώρες σχεδόν χωρίς διακοπή ύπνου και σκέφτηκα ''ουάου,  λες το μαρτύριο μου να τέλειωσε;  το σύμπαν να με λυπήθηκε'';  Ένιωσα ξεκούραστη και χορτάτη από ύπνο (μετά από 3 ολόκληρους μήνες),  διαφορετικά τέτοια ώρα,  θα ήμουν ξανά στο κρεββάτι μου.  

Γελάω,  αλλά δεν είναι καθόλου αστείο,  καθώς βλέπω το μέλλον να μου επιφυλάσσει χάπια για τον ύπνο,  ακουστικά για την ακοή,  πόνους στα γόνατα  κλπ κλπ που δεν θέλω να τα σκέφτομαι,  προς το παρόν ζω τα νιάτα μου :)))))))))

Άλλωστε ο γιός είπε,  πως λένε,  πως όταν γεννιούνται μωρά στην οικογένεια,  οι παππούδες ξανανιώνουν :)

Νομίζω πως αυτό συμβαίνει διότι χτυπάει το καμπανάκι των υποχρεώσεων,  κάποιος πρέπει να παίξει με το μωρό,  να το πάρει αγκαλιά κλπ οπότε όλα αυτά του τύπου ''πονάει η μέση μου,  τα χέρια μου και το αυχενικό μου κάπως εξαφανίζονται.  Εξ ανάγκης! 

 

όμορφες στιγμές

 

Σκέφτομαι,  ότι κάποιοι άνθρωποι,  παραμένουν όπως όταν τους γνωρίσαμε πάρα πολλά χρόνια πριν.  Μπορεί να μην δούλεψαν με τον εαυτό τους,  ωστόσο βγάζουν μια ειλικρίνεια,  που με τα σημερινά μου δεδομένα,  τους επανατοποθετώ πάντα στο ίδιο κουτάκι.  Ξανά και ξανά.  Τους αγαπώ αλλά δεν τους χρειάζομαι κι εκεί κλείνει ένας μεγάαααλος κύκλος.  Με φυσικό τρόπο.  Φύση.  Ό,τι αγαπώ.  Φθινόπωρο.  Ό,τι λατρεύω.  Στην καρδιά μου έχω τα σοκολατένια του χρώματα,  τις ώχρες και τα κόκκινα.  Τα σκοτεινά πορτοκαλιά.  Στο μυαλό μου ζωγραφίζονται χωριουδάκια,  δέντρα,  ύπαιθρος.  

Ο γάμος έγινε.  Σίγουρα δεν έχω την ίδια άποψη με αυτή που είχα πριν.  Όχι,  δεν είχε τόση φασαρία.  Δεν είχε τόση κούραση.  Όλα  αυτά ήταν στο μυαλό μου.  Ήταν όλα πάρα πολύ όμορφα,  το ζευγάρι,  οι φίλοι,  ο κόσμος,  υπήρχε ευτυχώς για μένα μια ηρεμία.  Μεγάλο σοκ το όνομα του μπέμπη μας ''Δημήτρης'' που είναι το όνομα του άντρα μου.  Τεράστια τιμή και χαρά.  Ήταν μια σοκαριστική έκπληξη,  ευχάριστη φυσικά,  γιατί μας το κρατούσαν μυστικό εδώ και τόσο καιρό.  Και μας έλεγαν για ένα σωρό άλλα ονόματα (Φίλιππος,  Φοίβος,  Απόλλωνας,  Ορέστης).  Ο παππούς του Δημήτρη νομίζω ότι είναι ευτυχισμένος και χαρούμενος.  

Θα θυμάμαι από εδώ και πέρα να μην αγχώνομαι τόσο πολύ.

Να ζήσουν,  να ευτυχήσουν κι εμείς να τους απολαμβάνουμε.

 

 

πέρα δώθε

 

Φυσικά και υπάρχει ένα πλάνο μέσα στο χάος,  μια ανεπαίσθητη, αχνή γραμμή,  που την ακολουθείς αγκομαχώντας έστω και που σε κατευθύνει αργά αργά σε μια διέξοδο.  Κι όταν μέσα από το τούνελ,  βρεθεί ένα φως,  μπορείς να πεις ''τα κατάφερα''  και μετά,  πολύ μετά,  να αφήσεις τον εαυτό σου χαλαρό,  πολύ χαλαρό και να του φτιάξεις μια κούνια σκαλωμένη ανάμεσα σε δυό καταπράσινα δέντρα και να του πεις,  τώρα και το να μην κάνεις Τίποτα είναι απολύτως σημαντικό,  μπορείς μόνο να κουνιέσαι πέρα δώθε,  πέρα δώθε..  και να το απολαμβάνεις!

 

Ο Αύγουστος

 

Ο Αύγουστος μας έχει γυρίσει ήδη την πλάτη του,  φεύγει,  παίρνοντας μαζί του τα γλυκά και τα  ζουμερά φρούτα,  παίρνει μαζί του την άμμο μαζί με τις σαγιονάρες,  παίρνει μαζί του την αλμύρα,  τον ιδρώτα,  την ανεμελιά,  την ατέλειωτη ζέστη.  Παίρνει μαζί του τις υποχρεώσεις,  τα τρεξίματα,  το πώς θα το βολέψουμε αυτό ή πώς θα το διαχειριστούμε εκείνο.  Όμως δεν μπορεί να πάρει, αυτά τα όσα, όλο αυτό το διάστημα μας έφεραν πιο κοντά κι αυτό νομίζω πως είναι το πιο σημαντικό.  

τεχνητή νοημοσύνη

 

Ίσως τελικά,  η πιο ωραία μέρα είναι η επόμενη μέρα,  όταν έχουν τελειώσει όλα αυτά που σου φαίνονται βουνό,  κι όταν ξυπνήσεις το πρωί και σκεφτείς ''επιτέλους δεν έχω καμία υποχρέωση σήμερα''.   Κι ο κήπος θα είναι γεμάτος λουλούδια,  εγώ θα κάθομαι ''κυρία''  σε μια αναπαυτική πολυθρόνα κι ο κηπουρός θα μου σερβίρει τον καφέ μου ζεστό και λαχταριστό.  Γιατί ο κηπουρός;  Γιατί έτσι θέλω.  

Επίσης δηλώνω ότι εγώ την αγαπώ την τεχνητή νοημοσύνη και δεν θέλω να μείνω μόνο σε όσα φτάνει το μυαλό μου και πως θα την χρησιμοποιώ κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη για όσο θέλω και για ό,τι θέλω.  Ακόμη και για να με κάνει να γελάω πολύ.  Όταν χρειάζομαι το γέλιο. 

another dot only

 

“I’m just another dot in the world”. 

Yayoi Kusama 

1929 - 2026

πρωινό

 

Για να δεις για τί σπιτονοικοκυρά μιλάμε.  Πορσελάνινα σερβίτσια,  ασημένιες κανάτες νερού,  φρεσκοστιμμένος χυμός πορτοκαλιού,  διάφορα φρούτα,  αβγά βραστά,   βάφλες,  κορν φλέηκς,  γάλα πλήρες,  φρεσκοζυμωμένο ψωμί,  μέλι,  καρύδια,  σαντιγύ και και καφές.  Αυτή τη στιγμή είναι στην κουζίνα και ετοιμάζει το μεσημεριανό,  σπανακόπιττα και παστίτσιο είπε,  με μπόλικη,  γλυκιά μπεσαμέλ με φρεσκότατα αβγά ημέρας.  Το βάζο με τα λουλούδια τα σπάει,  το ίδιο κι ο κήπος στην αυλή του σπιτιού.  Το καρώ τραπεζομάντηλο όλα τα λεφτά και οι πρωινές εφημερίδες όλες στο τραπέζι έτοιμες να διαβαστούν.

δαντελένια παράθυρα

 

Ταιριάζουν οι δαντέλλες στα παράθυρα,  δημιουργούν ένα ρομαντικό φίλτρο ενώ διατηρείται η δυνατότητα της ορατότητας προς τα έξω.  Στην προκειμένη περίπτωση,  όταν λέμε προς τα έξω εννοούμε τη ''θάλασσα''.   Από θάλασσα είναι τα νησιά μας,  από θάλασσα και τα δαντελένια παράθυρα.  Καλοκαίρι στα μάτια μας και στην καρδιά μας.  

 

τα μεσημέρια

 

Σ' αυτό το σπίτι,  η κουζίνα μοιάζει με μικρογραφία παράδεισου.  Η σπιτονοικοκυρά έχει στη συλλογή της κάθε μικρό μηχάνημα που μπορεί να της φανεί χρήσιμο.  Κι όλο ρωτάει,  θέλετε χυμό;  Θέλετε καφέ;  Θέλετε φρούτα;  Θέλετε μπισκότα και κέικ;  Τα μεσημέρια,  έχουμε συμφωνήσει να μας έχει έτοιμο το φαγητό.  Βρίσκουμε στρωμένο το τραπέζι,  πορσελάνινα πιάτα,  υφασμάτινες πετσέτες και το φαγητό σερβιρισμένο άψογα.  Μας έχει πάντα και λίγη μπυρίτσα.  Σήμερα,  αυτή τη στιγμή,  καθώς ο ήλιος παιχνιδίζει με τα λουλούδια του κήπου και στέλνει τις σκιές τους στις λευκές εμαγιέ επιφάνειες,  έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη πιατέλα με κοτόπουλο και πατάτες φούρνου εντελώς παραδοσιακά και χωριάτικα.  Όπως μας αρέσει!

στο χρώμα της θάλασσας

 

Σ'  αυτό το σπίτι,  μαζευόμαστε τα μεσημέρια για φαγητό.  Πάντα Αύγουστος.  Ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι,  κεραμικά σερβίτσια και κεντημένες  πετσέτες,  λινές,  στο χρώμα της θάλασσας.  Το αλάτι,  από το πρωινό μπάνιο,  είναι ακόμη στο σώμα μας.  Μου δίνεις μια φέτα φρυγανισμένο,  ζυμωτό ψωμί.  Κόβω ένα κομμάτι και συμπληρώνω μια γενναία μπουκιά λευκό τυρί.  Την τοποθετώ στο στόμα σου,  πιάνεις το δάχτυλο μου με τα δόντια σου και το φυλάς,  μετά γεύεσαι το τυρί και το ψωμί φιλάρεσκα,  το ξέρεις πως είσαι όμορφος στην κάθε σου στιγμή κι αυτό σου δημιουργεί μια τόση δα έπαρση αρκετή για να με κάνει να ζηλέψω,  για λίγο όμως,  γιατί αμέσως μου χαμογελάς πλατιά και σου ζητάω να βάλεις στο ποτήρι μου λίγο κρασί.  Τσουγκρίζουμε.  Και μου λες πόσο σου αρέσει το φόρεμα μου και σου λέω ''μα είναι παμπάλαιο'',  ''ωστόσο αγαπημένο'' μου απαντάς.  Και αμέσως θυμάμαι και σου λέω ''τότε που'' και ''τότε που'',  το καλοκαίρι του 1980,  το νησί γεμάτο μέλισσες,  η κυρά Μαργαρίτα κι ένα φόρεμα παρόμοιο μ' αυτό σε λευκό μακό με άσπρα κουμπιά από πάνω ως κάτω,  το εκκλησάκι,  ο ζωγράφος,  αλήθεια θυμάσαι τον ζωγράφο που εκείνο το καλοκαίρι τον είχα λυπηθεί γιατί μας έλεγε πως δεν είχε δουλειά και πως πεινούσε και αυτό ήταν η αιτία να καθήσω και να μου κάνει το πορτραίτο;    

 

στο δάσος

 

 

Σήμερα η μέρα ζητούσε τη δροσιά του δάσους.  Ξύπνημα στις 5 το πρωί και πεζοπορία στα μονοπάτια ανάμεσα από τις οξιές,  τους δρύες και τα ψηλά πλατάνια.  Ανάσα ζωής.  Σε ένα ξέφωτο στρώσαμε τραπέζι και καρέκλες και φάγαμε ένα σωρό νοστιμιές για πρωινό.  Μου μάζεψες ένα μπουκέτο με λατρεμένα αγριολούλουδα,  έφτιαξα ένα αυτοσχέδιο βάζο και τα έβαλα μέσα.  Από τότε που ήρθες στη ζωή μου,  ομορφαίνει κάθε μέρα,  κάθε λεπτό.  Ο τρόπος που μου δίνεις το γέλιο σου,  το βαθύ του βλέμματος σου,  το κράτημα σου,  το χάδι σου,  η αγκαλιά σου.  Σ' ευχαριστώ..  σ' αγαπώ..

 

ηλιοπαίχνιδα

 

Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη θάλασσα.  Μια,  δυό,  τρεις βουτιές και αργά το μεσημέρι,  κάτω από το νερό του ντουζ για να φύγει το αλάτι.  Εκείνη ακριβώς την ώρα που ο ήλιος κάνει παιχνίδια με τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και χαιδεύει κατά μήκος το βαμβακερό ύφασμα της κουρτίνας.  Είναι έρωτας αυτή η μοναδική στιγμή,  είναι η στιγμή που χαλαρώνει το σώμα,  οι αντιστάσεις πέφτουν,  το συναίσθημα απογειώνεται.  Στη γεύση φρέσκια ντομάτα και φιλί.  Φέτος,  σ' αγαπώ όσο όλα τα προηγούμενα καλοκαίρια μαζί!

 

κάθε μέρα

 

 Ουσιαστικά,  νιώθω ότι προχωράω μπροστά.  Το επιδιώκω άλλωστε,  είναι στόχος,  είναι πλάνο,  είναι εξέλιξη όπως βέβαια έχω εγώ στο δικό μου το μυαλό την εξέλιξη.  Ωστόσο πάντα μα πάντα θα ζω με τις αντιθέσεις μιας καθημερινότητας που έφτασα πια στην ηλικία, να αγαπώ.  Συναισθήματα αντιφατικά,  κινήσεις μπρος/πίσω,  ερχομοί και επιστροφές,  κατάφαση και άρνηση,  χαμόγελο και σοβαρότητα,  πληρότητα και κενό.  Μέσα σε όλα αυτά παιδεύομαι από στρές και αυπνία.  Η Γ. μου είπε ''όχι σταυρόλεξα το βράδυ κυρία Φεγγαρένια μου,  να βρείτε κάτι που θα σας βοηθήσει να μη σκέφτεστε''.  ''Ένα βιβλιαράκι ελαφρύ και γλυκό''.  Αχ..  όχι απλά σκέφτομαι αλλά μου κάνουν την τιμή να μ' επισκέπτονται 1000 θέματα το λεπτό.  Την αγαπώ την υπερανάλυση και μ' αγαπά.  Είμαι στη θάλασσα,  περπατώ στην ακτή και σκέφτομαι.  Μόλις έχω κάνει μια γενναία βουτιά.  Περπατώ κατά μήκος της ακτής για να στεγνώσει με τη ζεστασιά του ήλιου το μαγιώ μου.  Με την παρέα μου κουβεντιάζουμε με τις ώρες.  Τόσα χρόνια μαζί,  ξέρουμε ο ένας τον άλλο περισσότερο κι από όσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας.  Βουλιάζουν τα πόδια μου στη βρεγμένη άμμο.   Οι πατούσες μου πληγώνονται από ένα κράμα από πετραδάκια,  γυαλάκια της θάλασσας και σπασμένα κοχύλια.  Σε λίγο θα πέσει ο ήλιος και το βραδάκι θα μας βρει σε κάποιο όμορφο μπαράκι του νησιού για μπύρες χωρίς αλκοόλ.  Σιγά σιγά,  τελειώνει το σήμερα.  Όμως πάντα η ελπίδα φέρνει το αύριο.  Μια νέα ανατολή,  μια νέα μέρα.  Την αγαπώ αυτή τη μέρα,  και την κάθε μέρα.

επιστροφές

 

Μετά από τόσες μέρες απόλυτης ησυχίας και γαλήνης,  πραγματική απόλαυση,  απόρησα  με το γέλιο της νεαρής γειτόνισσας.  Ένα χαχανητό που διήρκησε περισσότερο από όσο άντεχαν τα αυτιά μου.  Σκέψου την ηχητική κακοποίηση των αυτιών μου τις επόμενες μέρες.  Μέχρι να συνηθίσουμε πάλι το ότι υπάρχει κόσμος δίπλα μας.  Ήδη από χθες το βράδυ τα φωτισμένα διαμερίσματα είναι περισσότερα.  Αχ.. αυτές οι επιστροφές,  γιατί,  γιατί δεν μένετε εκεί που πάτε..

 

ο φετεινός αύγουστος

 

Ο Αύγουστος πέρασε στο δεύτερο 15νθήμερο του,  το φως του ήλιου αλλάζει σιγά σιγά ένταση,  τα πρωινά διαθέτουν μια επιθυμητή δροσιά,  η ανάγνωση ενός βιβλίου γίνεται λίγο πιο εύκολη,  το ψυγείο είναι γεμάτο με σύκα και καρπούζι,  μια φέτα καρπούζι και στο πανί,  φούξια/κόκκινο/πορτοκαλί μικρά κομμάτια από ύφασμα και κλωστές,  κρεμασμένα σε ένα σκοινάκι/αγαπώ και μ'αρέσει,  τα κεράσια στο βάζο παρέα με τη ζάχαρη ετοιμάζονται για λικέρ,  ένα αγρόκτημα από μαλακό ύφασμα για την Μ. και μια vintage τηλεόραση/παιχνίδι με μουσική για το αγόρι που ακόμη δεν έχει όνομα και που μας το φυλάνε για έκπληξη.  

δωράκι

 Είναι ας πούμε,  σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια,  που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν,  που σου φέρνει εικόνες από μια εποχή που ήσουν σε μια πιο νέα ηλικία,  με άλλες σκέψεις και διαφορετικά συναισθήματα.  Ένας γνωστός που σου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία από θύμησες.  Που είναι ντυμένος όμορφα,  που είναι φιλοσοφημένος ήρεμα,  που είναι γλυκομίλητος κι εσένα σ' αρέσει (πολύ) να χαζεύεις τα ρούχα του,  να ακούς τις φιλοσοφίες του,  να γαληνεύεις με τη φωνή του.  Κι είναι αυτό το ''ξαφνικά''  ένα συναίσθημα τόσο ιδιαίτερο και χαρούμενο που μοιάζει όσο κι αν ακόυγεται υπερβολικό σαν ένα δωράκι από το σύμπαν.

 

οι φωνές

 

Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους.  Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά.  Και θέλω να φύγουν αυτές οι φωνές από το κεφάλι μου, που μου λένε τρέξε για τον εαυτό σου,  για τη μαμά σου,  για τον άντρα σου,  για τα παιδιά σου.  Φυσικά και νιώθω ενοχές που δεν έχω υπερδυνάμεις.  Φυσικά και μισώ τις φορές που πιάνεται η μέση μου και σε κάθε ανάσα μου πονάω.  Και τις φορές που νιώθω ότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος των καταστάσεων.  

 

άγχος

 

Ακόμη ένας μήνας και θα τελειώσει αυτό το άγχος για αυτό το πακέτο/νταβαντούρι/γάμος  (ζητώ συγνώμη από όλους όσους λατρεύετε το θέμα γάμος).  Εγώ αρρωσταίνω,  θυμώνω,  αγχώνομαι κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο καλοκαιριάτικα να μπαίνω σε διαδικασίες αγορών (ρούχα,  μαλλιά,  πέδιλα,  κλπ κλπ) όλα να ταιριάζουν στην επίσημη εκδήλωση που δεν αποφάσισα εγώ αλλά άλλοι για τον εαυτό τους.

Χάθηκε ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης και μια ονοματοδοσία;  Πόσο άγχος θα γλύτωνα ε;  Και την ησυχία μου θα είχα,  και δεν θα έτρεχα στις αγορές και λεφτουδάκια θα είχα στην τσεπούλα μου για να πάω διακοπούλες που τόσα χρόνια μου λείψανε.  

Να τελειώσει ο Αύγουστος (εύκολο είναι;  ακόμη δεν ξεκίνησε) και αρχές Σεπτέμβρη όλο αυτό το νταβαντούρι θα είναι μια γλυκιά ανάμνηση.  

Και τότε ίσως πάω 2-3 μέρες διακοπές!

 

έστω και λίγο

 

Παρακαλώ,

δείξτε μου  την σκοτεινή σας πλευρά,

με όμορφο τρόπο.

έχω τόσο ανάγκη..

να μου δώσετε ένα λόγο

να σας συμπαθήσω.. 

έστω και λίγο 

γάτα

 

 

Από όταν έγινε η στάση του μετρό στη γειτονιά μου,  έχω ανακαλύψει δρομάκια μέσα στα οποία περπατάω σαν κεραμιδόγατα και φτάνω πλέον σε 3 λεπτά αντί για 5.  Κι άλλα 7 ως την οδό αγίας Σοφίας δεν χρειάζομαι πάνω από 10 λεπτάκια για να φτάσω από το σπίτι μου ως την αγορά.  Βέβαια,  χάνω το περπάτημα της μιας ώρας που συνήθιζα παλιότερα,  όμως έτσι γίνεται πάντα,  κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις.  Αλλά ας μη τα βλέπω όλα σαν --τί έχω να χάσω και τί έχω να κερδίσω--,  ας αφεθώ στο παιχνίδι και στο τί μ'ευχαριστεί την προκείμενη στιγμή.  Νομίζω πως το να νιώθω λίγο σαν γάτα,  μ' ευχαριστεί :)