Thursday, November 19, 2026

γούτσου γούτσου


 

Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδαράκο να κοιτάζει χαζά;  

Είστε κι εσείς από αυτούς που με τα αδέρφια σας νιώθετε και συμπεριφέρεστε σαν 5χρονα;

Είμαι εγώ που μου λείπει η ωριμότητα και η λογική σκέψη;

Μόνο σε μένα αρέσουν τα  γούτσου γούτσου;

 

Wednesday, November 18, 2026

της Τετάρτης


 

Κάποιες διαδρομές είναι πιο ευχάριστες από όσο θα μπορούσες να περιμένεις..

Κάπου εκεί στο τέρμα του δρόμου,  σας βρίσκω και χαίρομαι.  Είναι μια ευχαρίστηση που απλώς συμβαίνει.  Υπάρχει.  Είναι! 

γλυκιά σοκολάτα


 

Σ' αγάπησα γιατί πριν μου μιλήσεις,  έβαζες τα λόγια σου να λιώσουν σαν γλυκιά σοκολάτα.  Κι η φωνή σου είχε δυνατό,  άρωμα πορτοκαλιού!  Για αυτόν τον λόγο,  οτιδήποτε λιγότερο,  δεν κατάφερε να με πλησιάσει.

Sunday, November 15, 2026

καλτσάκια


 

Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζεστά,  πλυνόσουν,  έτρωγες πρωινό κι έπαιρνες τον δρόμο για το σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι δερμάτινα,  κόκκινα μποτάκια.  Εκείνη τη χρονιά,  περπατούσες βιαστικά τα πρωινά μου έλεγες,   ήθελες να φτάσεις μια ώρα αρχύτερα στην αυλή,  στην τάξη,  να ακούσεις το μάθημα,  εκείνη η δασκάλα ήταν η αγαπημένη σου,  σου μάθαινε πώς να γνωρίζεις τα αστέρια στο σκοτεινό ουρανό και πως να αναγνωρίζεις τα δέντρα αριστερά και δεξιά στο δρόμο.  Σου μάθαινε και πώς να μιλάς με την ψυχή σου κι έτσι μια μέρα μου είπες ''σ'αγαπώ,  ας κατασκευάσουμε μια ονειρική πραγματικότητα''.  

Saturday, November 14, 2026

ένα σάββατο κάποιου Νοέμβρη


 

Σάββατο,  ήλιος και ψιλόβροχο μαζί,  πολύ ζέστη και μετά κρύο.  10 χλμ περπάτημα.  Ιστορικό κέντρο,  παραλία.  Κόσμος πολύς.  Φεστιβάλ κινηματογράφου.  Καινούργια καταστήματα, η Θεσσαλονίκη προσπαθεί,  το παλεύει.  Μου θυμίζει γυναίκα που αιμορραγεί σχεδόν από συνήθεια.  Ή επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.  Εφημερίδες,  καφέδες,  ηθοποιοί καλυμμένοι με κουκούλες και μαύρα γυαλιά.  Στο δρόμο πωλείται η Σχεδία!  Γυναίκες ντυμένες όμορφα.  Γυναίκες ντυμένες φτωχικά,  όμορφες.  Μυρίζει νόστιμα.  Ένα μικρό αγόρι με το ποδήλατο,  μας προσπερνά,  ακολουθεί ο πατέρας.  Η θάλασσα γκρίζα,  καθαρή,  ο ήλιος του Νοέμβρη ζωγραφίζει επάνω της αχνά διαμαντάκια.  Στο βάθος του ορίζοντα,  θαμπές ηλιαχτίδες περνούν κάθετα μέσα από τα σύννεφα.  Ένα Σάββατο κάποιου Νοέμβρη..

 

Wednesday, November 11, 2026

junior


 

Ο Δ. junior χτυπάει παλαμάκια και σηκώνει τα χεράκια ψηλά για να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να περπατήσουμε μαζί στον χώρο.  

Σήμερα κλείνει 11 ολόκληρους μήνες ζωής.

Όμως αρνείται να φάει οτιδήποτε στερεό,  δεν ανοίγει καν το στόμα.  Θρέφεται μόνο από το γάλα της μάνας του. 

Monday, November 09, 2026

πέρα δώθε


 

Είναι αυτή η γλυκιά εποχή που τη μια μέρα χαζεύω τη δύση του ήλιου από το παράθυρο μου και την επομένη την ομίχλη  και την καταχνιά που αγκαλιάζει την πόλη και το καραβάκι με αναμμένα τα φώτα του να πηγαίνει πέρα δώθε.  

 

Sunday, November 08, 2026

κάποιες Κυριακές


 

Θα μπορούσα να τριγυρίζω μόνη μου για ώρες σε μια πόλη ατμοσφαιρική,  μια μέρα φθινοπωρινή,  παραμερίζοντας το σωρό των φύλλων που πέφτουν κουρασμένα στα πεζοδρόμια.  Κι έπειτα,  θα ήθελα να πάρω πινέλα,  μπογιές και καμβά και να αποτυπώσω αυτό που ένιωσα.  Και τις χιλιάδες σκέψεις που θα περνούσαν από το μυαλό μου καθώς αυτό αδειάζει.  Αυτό που έρχεται σαν σκέψη,  είναι γεγονότα που άλλοτε με κάνουν να γελώ κι άλλοτε δεν θέλω να θυμάμαι.  Συνήθως,  δεν θέλω να θυμάμαι.  Βρίσκω πολλές ανοησίες,  όμως δεν ξέρω πώς θα ήταν το πιο ώριμο,  πιο μελετημένο,  πιο έξυπνο ίσως;  Πώς θα ήταν;  Ίσως όχι και πολύ διαφορετικό,  ίσως ίδιο με λίιιγη πιο φιλοσοφημένη χροιά;  Ποιός να ξέρει αν αυτό το ''άλλο''  υπάρχει,  για πόσο  και με τί θα συνοδεύεται;  Αποκλείεται να ξεκινήσεις από ένα πολύ ώριμο και πολύ μελετημένο πλάνο και να σπάσεις τα μούτρα σου;  Δεν πιστεύω στην τύχη,  στις προσωπικές μου επιλογές πιστεύω και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη,  όμως υπάρχει κι ένα κάτι που λέγεται ''ώθηση''  και καμιά φορά συμβαίνει,  απλά συμβαίνει το καλό,  το τυχερό,  το ιδανικό..  όμως υπάρχει το ιδανικό ή σε κάθε περίπτωση τρέχουμε και δεν φτάνουμε,  κι από την όλη πορεία μας ζούμε ό,τι αρπάξουμε και στην τελική όπως μας κάτσει;

Κάποιες Κυριακές,  ετοιμάζω ένα μπουτάκι από κοτόπουλο,  που το μαγειρεύω με μπύρα.  Είναι πάρα πολύ νόστιμο,  ωστόσο στο τέλος,  εκεί που η μπύρα ενώνεται με τα ζουμάκια του κοτόπουλου και γίνεται καραμέλα μου αφήνει μια πίκρα.  Μια πίκρα όμως που την έχω αποδεχτεί, για αυτό και μου αρέσει.

Σήμερα διάβασα,  αλήθεια ή ψέμματα δεν ξέρω διότι ένα σωρό ανεπιβεβαίωτα διαβάζω στο διαδίκτυο,  πως μια πολύ αγαπημένη μου συγγραφέας  ζει πλέον σε οίκο ευγηρίας αφού τον προηγούμενο χρόνο έχασε τον άντρα της αλλά και το γιό της από υπερβολικό αλκοόλ και κίρρωση ήπατος.

Δεν το έγραψα αυτό για να διαδώσω μια είδηση,  αλλά για να πω πως εν τέλει,  το πιο ανόητο,  αν και ανθρώπινο συναίσθημα  είναι η ζήλεια,  η σύγκριση,  αυτό το ''τί καλά κι εγώ να ήμουν σαν κι αυτόν τον άνθρωπο''.   Αυτό απλά δεν υπάρχει.  Κανένας άνθρωπος δεν είναι Αυτός με κεφαλαίο.  Κανείς δεν ζει ζωή ''χαρισάμενη'' κι όσο ιδανική κι αν φαίνεται πιστεύω ότι πίσω από την καθημερινότητα του καθένα μας υπάρχει πολύυυ σκοτάδι,  πολλά σκουλικάκια που μας τρώνε και πολύ ''δεν βρίσκω το λόγο να ξυπνήσω το πρωί''. 

 

Saturday, November 07, 2026

20 συναπτά έτη


 

Όχι δεν κλείνει σήμερα το blog μου 20 χρόνια.  τα γενέθλια του ήταν ακριβώς ένα μήνα πριν.  Εκείνη την ημέρα,  ως συνήθως το ξέχασα.  Μετά σκέφτηκα,  20 χρόνια εε και τί έγινε;  Ας το αγνοήσω,  ας κάνω ότι δεν κατάλαβα,  σιγά το σημαντικό.  

Όμως οι μέρες περνούσαν και αυτό το 20,  20,  20,  στροβίλιζε στο μυαλό μου.

Τελικά,  20 χρόνια είναι πολλά,  είναι πάρα πολλά,  είναι τόσα πολλά που δεν θέλεις να το συνειδητοποιήσεις.  

Όμως,  ένας αριθμός δεν παύει να είναι ένας αριθμός όσο κι αν σε τρομάζει.

 Που κανονικά,  20 χρόνια μετά,  τίποτα δεν θα έπρεπε να σε τρομάζει.  Ένας άλλος άνθρωπος είσαι.  Αν και αυτά όλα που βρίσκονται βαθιά βαθιά στην ψυχή σου,  παραμένουν ίδια.  Αλλάζει η λογική,  αλλάζει η ωριμότητας της σκέψης και της ματιάς,  αλλάζει ο τρόπος προστασίας του Εγώ.  

Ωστόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες,  έχει μετατοπιστεί το σημείο στήριξης και ισορροπίας,  έχει τη σωστή θέση του το κέντρο βάρους.  

Αν μου έλεγες θα σου δώσω 1.000.000.000 ευρώ να γυρίσεις πίσω..  θα σου έλεγα Όχι.

Κάθε μέρα είναι μια μέρα διαφορετική και μια μέρα εξέλιξης.  Έτσι θέλω να το βλέπω και έτσι το βλέπω.

Χρόνια πολλά στο αγαπημένο μου blog λοιπόν,  χαρά και διάθεση! 

Thursday, November 05, 2026

δεν το είχαμε φανταστεί καν

 

 

Έφυγες κι εσύ,  δεν πρόλαβες το χειμώνα,  έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή.  Κάποτε σε έψαχνα σε κάθε σύννεφο και σε κάθε γαλανό ξέφωτο του ουρανού,  τώρα σε ψάχνω στα κόκκινα φύλλα που σκορπίζουν χωρίς προορισμό.  Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε από χίλιες δυό στιγμές,  που αγάπησε,  που αγαπήθηκε,  που έπραξε,  που δραστηριοποιήθηκε,  που ακολουθήθηκε,  πώς γίνεται να είναι τώρα σύννεφο,  ή φύλλο,  ή μια τρυφερή ανάμνηση;  

 

Wednesday, November 04, 2026

-πολύ-


 

Σε ακούω μέσα στο σκοτάδι να χτυπάς τα πλήκτρα του τηλεφώνου σου,  να σηκώνεσαι,  να τηγανίζεις αβγά σε βούτυρο,  να ψήνεις τσάι,  να ανοίγεις το μπουκάλι του κρασιού,  να παίρνεις αγκαλιά τη γάτα,  σ' ακούω να τρως ένα κομμάτι γλυκό,  να πίνεις ένα ποτήρι νερό,  να στέκεσαι στο παράθυρο,  να βλέπεις τη βροχή κι έπειτα να μου λες ''δεν έχω πια να σου δώσω τίποτα''  κι εγώ να σου απαντώ πως ακόμη κι αυτή η ελάχιστη αίσθηση της παρουσίας σου είναι για μένα περισσότερο από το -πολύ-,  για μένα που σ' αγάπησα μόλις ένιωσα τον κόσμο και μια μέρα μου είπες ''έλα να παίξουμε κρυφτό'' και κρύφτηκες σε μια τρύπα βαθιά,  και κάποια δίλεπτα σα το χθεσινό μετανοιώνεις για την πράξη σου αυτή κι επισκέπτεσαι το σπίτι τις νύχτες,  για μένα αυτό είναι ένα υπέροχο -πολύ-,  τεράστιο,  μεγάλο,  υπεράνθρωπο.  

Monday, November 02, 2026

φαντασματάκια


 

Αυτές τις μικρές παρενθέσεις της ζωής μας,  άλλοτε αστείες κι άλλοτε γλυκόπικρες,  αυτά τα μικρά φαντασματάκια που μας ταλανίζουν συχνά πυκνά,  θα έπρεπε να μπορούσαμε να τις στερεοποιήσουμε,  να τις πολτοποιήσουμε κι ότι απομένει να το πετάξουμε στη θάλασσα.   

Saturday, October 31, 2026

δεκαεπτά συλλαβές


 

Ένα πολύ ωραία στρωμένο τραπέζι,  μου χτυπάει το καμπανάκι της φροντίδας του ανθρώπου που το ετοίμασε προς τον εαυτό του και και τους καλεσμένους του.  Halloween!  Κολοκύθες,  φαντασματάκια και κεριά που ανάβουν μόνα τους.  Τρομακτικά μέηκ απ στο πρόσωπο.  Έχει γούστο αυτή η γιορτή αν και για μένα ισχύει λίγο το γιορτή νά 'ναι  κι ό,τι νά 'ναι.  Ευκαιρία για χαρά.  Η Μ. μάλλον αγαπάει τα χαικού.  Συνεχώς σκαρώνει κι από ένα.  Κι εγώ κάτι σκέφτηκα της λέω.. 

Γκρίζος ουρανός

ανθισμένος κάκτος

ώρα για ανάρτηση 

Με κοιτάζει.  Στραβομουτσουνιάζει!  Χαμογελάει!  Δεν έχω ιδέα ποιό είναι το πραγματικό συναίσθημα της.  Δεν θα ασχοληθώ,  θα το αφήσω να πέσει κάτω.  Ε ας πέσει και κάτι κάτω..  ίσως έτσι,  να έρθει κάποια στιγμή που θα φανερωθεί.  Αν και η ταπεινή μου γνώμη μου λέει πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να φανερωθούν γιατί πολύ απλά,  ποτέ δεν συμφωνούν με το αληθινό τους πρόσωπο.  

Συννεφιασμένη μέρα 

ένα ποτήρι νερό

Διψάω πολύ

Ωχουυυ  λες να μου κολλήσει τώρα κι τρέλλα με τα χαικού;;;   Απαπαπααα χαμός!  Και καημός..   Αχ βρε Μ.  

Thursday, October 29, 2026

ένα δώρο


 

Ενώ πίναμε το καφεδάκι μας και κουβεντιάζαμε,  προσπαθούσα να φανταστώ τα όμορφα σκουλαρίκια που της αγόρασα να πέφτουν αεράτα,  ανάμεσα στο πρόσωπο και τα μαλλιά της.  Τα σκουλαρίκια  έχουν ιδιαίτερες πέτρες σε ανοιχτό πράσινο, πλαισιωμένες από ένα στεφάνι από ασήμι.  Εκείνη,  έχει πράσινα μάτια και σταρένιο δέρμα.  Τώρα πρέπει να κάνω υπομονή ως τις 7 του Νοέμβρη που είναι τα γενέθλια της.  Θα της αρέσουν.  Κι αν για κάποιο λόγο δεν της αρέσουν,  πολύ εύκολα ο καλλιτέχνης θα της φτιάξει άλλα στο χρώμα και την πέτρα που θα διαλέξει αυτή.  

 

Tuesday, October 27, 2026

από άλλο πλανήτη


 

Μου έλεγε εχθές μια πολύ αγαπημένη μου φίλη,  πως η καθημερινότητα μου,  καθώς της την εξιστορούσα,  της έμοιαζε σαν από άλλο πλανήτη.  Συγκρίνοντας την φυσικά με την δική της.  Νομίζω πως όλων μας η καθημερινότητα,  στους άλλους κάπως έτσι δείχνει.  Ο καθένας μας πλέκει τον ιστό του με τα υλικά που εκείνος διαθέτει και προσπαθεί να κάνει την διαβίωση του όσο το δυνατό καλύτερη.  Όσο του επιτρέπεται,  μέσα σε ένα κόσμο που μόνο απώλειες μετράμε,  ας πούμε μια μέρα σα την χθεσινή,  με δυό μωρά να εύχονται στον παππού  ''χρόνια πολλά'',  δυό παιδιά που ξαφνικά έγιναν τέσσερα αφού έχουν στο πλάι τους πια αυτόν κι αυτήν που αγαπούν αντίστοιχα και αμέτρητα τηλεφωνήματα από φίλους και συγγενείς,  μόνο ευλογία μπορείς να την πεις.  

 

Monday, October 26, 2026

τα δύο Δ. μου


 

Σήμερα γιορτάζουν οι δύο Δημήτρηδες της ζωής μου,  τον έναν τον γνωρίζω πάνω από 40 χρόνια και τον άλλον μόλις 10 μήνες.  

Λένε πως η αγάπη δε μετριέται και δε ζυγίζεται,  όταν όμως είναι πραγματική αγάπη,  είναι εντελώς ίδια.  Ένα συναίσθημα ισοβαρές και ισότιμο και για τους δύο κούκλους μου.  Το αξίζουν!

 

Sunday, October 25, 2026

Σ.


 

Τώρα,  γλυκέ μου φίλε,  η ψυχή σου τριγυρνάει στους αγαπημένους σου καταρράκτες που όταν τους πρωτοκοίταξες σκέφτηκες ''ο παράδεισος είναι εδώ''.  

 

Wednesday, October 21, 2026

πλεονεξία


 

Διάβασε μου,  εκείνο το παραμύθι,  με το βασιλιά,  που ήταν τόσο λιχούδης ώστε έβαλε  τους καλύυυυτερους ζαχαροπλάστες της χώρας να του φτιάξουν ένα παλάτι όοολο από παντεσπάνι και σοκολάτα και κρέμα σαντιγύ.  Το έκανε αυτό,  για να τα καταφέρει να αντισταθεί στον ίδιο του τον πειρασμό.  Όμως τελικά,  δεν τα κατάφερε.  Έφαγε το ίδιο του το παλάτι!  Κι όποιον γιατρό κι αν έφερε,  για να τον κάνει καλά από τη βαρυστομαχιά,  όλοι του έλεγαν το ίδιο πράγμα.  Βασιλιά μου σε νίκησε η πλεονεξία σου.  Σύντομα,  ο βασιλιάς έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο.  Βαρύς σαν πέτρα και γεμάτος ζάχαρη και σοκολάτα.  

 

Sunday, October 18, 2026

τα ''σ'αγαπώ'' μου


 

Τις Κυριακές,  έκοβες στη μέση ένα λεμόνι,  το γράπωνες με τα δυό κοφτερά σου δοντάκια,  ρουφούσες το χυμό κι έκανες γκριμάτσες τινάζοντας το κεφάλι αριστερά και δεξιά.  Φάε και κάτι άλλο,  σου έλεγα,  μαγείρευα κρέας με λαχανικά,  έκοβα τα φρούτα σε κομμάτια,  φάε να γίνεις μεγάλος και τρανός σου έλεγα κι εσύ έγλυφες τη λεμονόκουπα κι ό,τι σε μικροποσότητα άλειφα κρυφά επάνω του.  Έτσι κι αλλιώς οι Κυριακές είναι ξινές μου είπες μια μέρα και τότε άρχισα να σου μαθαίνω  τη γλύκα της ζωής χωρίς να βάζω ζάχαρη ή άλλου είδους γλυκαντικά.  Σου έψηνα φέτες από ζυμωτό ψωμί κι άλειφα από πάνω τους τα ''σ'αγαπώ'' μου.  Να, δοκίμασε ένα δικό μου νόστιμο σου έλεγα,  δοκίμασε και μάθε,  μάθε ν'αγαπάς 

Saturday, October 17, 2026

new post


 

Μ' αρέσει πολύ,  η στιγμή που πατάω το κουμπάκι του ''new post''.  Μ' αρέσει που ψάχνω και βρίσκω φωτογραφίες από το διαδίκτυο που με ενθουσιάζουν.  Μ' αρέσει που χρησιμοποιούσα,  από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου,  αυτές τις δικές μου ''μαγικές''  στιγμές για να νιώθω ''εγώ''.  Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα,  πολλές φορές πιάνω πχ ένα βιβλίο και διαβάζω τρεις σελίδες και το αφήνω στην άκρη,  πιάνω το πλεκτό μου,  πλέκω τρείς σειρές και το αφήνω στην άκρη.  Το ίδιο συμβαίνει με τα υφασμάτινα κολάζ,  το κέντημα κι όλα όσα αγαπώ και αφήνω να με περιτριγυρίζουν.  Αλλά όλα μαζί,  αποτελούν την καθημερινότητα μου,   και την κάνουν πιο απαλή και πιο γλυκιά.  Και πιο υποφερτή.  Μ' αυτά επιβιώνω, σκέφτομαι.  Και με τις παρέες μου που τις θεωρώ ιδιαιτέρως μοναδικές και πολύτιμες στην ηλικία πια που βρίσκομαι.  Είναι σύνδεση,  είναι πολυφωνία,  απόψεις και γνώμες,  είναι η έστω μικρή επαφή με τις ζωές άλλων ανθρώπων κι έχει μια ουσία αυτό,  έχει κάποιο σημαντικό λόγο που συμβαίνει.  Είναι κι άλλα πολλά μέσα στη ζωή μου αλλά συνήθως δεν γράφω για αυτά,  δεν τα μοιράζομαι,  τα κρατάω για τον εαυτό μου.  

 

γούτσου γούτσου

  Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδα...